Ι.

Δράττομαι της ευκαιρίας

να γνωρίσω

τον άλλο μου εαυτό

που μετράει την σκιά του

και λιχνίζει το μοιράδι του

μπροστά στο μεσημεριάτικο τραπέζι

με το καρό τραπεζομάντηλο,

ένα καρβέλι χωριάτικο ψωμί

στη μέση

το κρασί από το κελάρι,

το φρέσκο λάδι από το λιοτρίβι,

το πέλαγος

του καθυστερημένου Αύγουστου

στον ορίζοντα

σαν τοπολογικό σύνορο

της επικαιρικής στιγμής και του μετά,

άγγιγμα της σιωπής

στο ημίφως

με τα γερμένα παραθυρόφυλλα

της τραπεζαρίας,

για να κεντάμε τις ώρες μας

μειλίχιοι, ευήνορες

και – κυρίως – φιλήδονοι

ενόψει ενός αδήριτου

fin de pièce.

Δράττομαι της ευκαιρίας

μιας αβρής καληνύχτας

Κυρίες μου και Κύριοι.