Ι.
Δράττομαι της ευκαιρίας
να γνωρίσω
τον άλλο μου εαυτό
που μετράει την σκιά του
και λιχνίζει το μοιράδι του
μπροστά στο μεσημεριάτικο τραπέζι
με το καρό τραπεζομάντηλο,
ένα καρβέλι χωριάτικο ψωμί
στη μέση
το κρασί από το κελάρι,
το φρέσκο λάδι από το λιοτρίβι,
το πέλαγος
του καθυστερημένου Αύγουστου
στον ορίζοντα
σαν τοπολογικό σύνορο
της επικαιρικής στιγμής και του μετά,
άγγιγμα της σιωπής
στο ημίφως
με τα γερμένα παραθυρόφυλλα
της τραπεζαρίας,
για να κεντάμε τις ώρες μας
μειλίχιοι, ευήνορες
και – κυρίως – φιλήδονοι
ενόψει ενός αδήριτου
fin de pièce.
Δράττομαι της ευκαιρίας
μιας αβρής καληνύχτας
Κυρίες μου και Κύριοι.
***
ΙΙ.
Γέρνεις με το αίνιγμα της Σφίγγας
αντιστικτικά της παντομίμας σου,
στην αψίδα των φρυδιών σου
ξεπηδούν μια χούφτα ήλιοι
στο βάμμα του ρω.
Солнышко, Солнышко, Солнышко моё!1
Αιχμαλωτίζεις μια κόκκινη πεταλούδα
στο υγρό ομοιοκατάληκτο
των πευκώνων σου
και αντιστρέφεται η συμμετρία σου
στις φιγούρες του Ταρώ.
Солнышко, Солнышко, Солнышко моё!
Ιχνηλατείς
την σαπφικότητα
των ματιών της Dora Maar
και περνά ένα αεράκι
του γαλλικού νότου
να ανεμίζει
την ελλειπτική γεωμετρία
της ανύπαρκτης αθωότητας σου.
Ένα φθινόπωρο χλωρό
καστράτων ηδονοβλεψιών.
Солнышко, Солнышко, Солнышко моё!
*Η ρωσική έκφραση Солнышко, Солнышко, Солнышко моё!, (Σόλνισκο, σόλνισκο, σόλνισκο μαγιό!) μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά: Ήλιε μου, ήλιε μου, γλυκέ μου ήλιε! και βρίσκεται σε μια γαλλική έκδοση ανθολόγησης ποιημάτων του Αρα- γκόν, με τίτλο Aragon par Georges Sadoul, σελ. 155, Εκδ. Seguers, Paris 1967.
Στάθης Λειβαδάς
Μάρτης 2026
