Άκης Παρώδης, Ποιήματα
7Φεβ
Αόρατος βλέπω
Κόμπος στο λαιμό, η ίδια ευτυχία, κάθε πρωΐ, ξεπλυμένη, προσπερνά με χαμόγελο.
Σαν κυρία, δαγκώνεται στα χείλη, σκορπάει
χωράφι κόκκινο, λιωμένα κεράσια.
Ο αέρας μοιράζει κοφτά φιλιά, στεγνός παφλασμός, στριμώχνει τη μέρα στα ώριμα κλήματα.
Στύβω σιωπή τη μουσική κι αφήνω το αυτί μου να μουλιάσει υγρασία, αόρατος χορευτής στην αλμύρα.
Στο μάταιο φως διαβάζω μουδιασμένες λέξεις, γράμματα ανάκατα σβησμένα.
Γράφω το όνομά μου με το νύχι στη μούχλα του τοίχου.
Η ανάσα μου βγαίνει κίτρινη σαν γύρη στεγνή σχεδόν παγωμένη.
Φυτρώνω, καρφίτσα στους καθρέπτες ανάμεσα, για να μπορέσω να δω.
Διαβάστε περισσότεραΑφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















