ΠΗΝΕΛΟΠΗ

Χρόνια εγκλωβίστηκα σε τούτο το νησί
νύχτες ξοδεύοντας μονάχη μου στον φάρο.
Δεν ονειρεύτηκα ποτέ μου να σαλπάρω.
Τα πάντα θ’ άρχιζαν σαν γύρναγες εσύ!

Τώρα που έφτασες, καλέ μου, από τα ξένα
στ’ αγαπημένο μας ξυλόγλυπτο κρεβάτι
αποκοιμιόμαστε νωρίς πλάτη με πλάτη.
Κι είν’ τα φιλιά μας χλιαρά· ξεθυμασμένα!

Επικροτούν μονίμως τη σεμνή μου στάση:
αυτοσυγκράτηση, συζυγική αρετή.
Δεν αναζήτησα ποτέ μου εραστή.
Την πάσα ερωτική μου διάθεση έχω χάσει.

Της αγκαλιάς κλειδαμπαρώνοντας τις θύρες
δόθηκα ολάκερη στου χρέους τη ρουτίνα
προσηλωμένη στο υφαντό μου ίνα-ίνα!
Ψυχρή κι απρόθυμη με βρήκαν οι μνηστήρες.

Τι μου συνέβη; Μυστικός αναδασμός.
Μ’ έχει η μητρότητα ολωσδιόλου απορροφήσει:
να είν’ το παιδί γερό, να φάει, να μη χτυπήσει…
Στη φαντασίωσή μου ασθμαίνει ο οργασμός.

Ζωή περίφρακτη κάθε νησιού η φύση:
γοργά στενεύει τις γραμμές των οριζόντων.
Τα βάσανά σου, η μοίρα άλλων επιζώντων
δεν μ’ έχουν, επί της ουσίας, απασχολήσει!

Κι αν, ίσως, το εύρος της ζωής μου έχω χάσει,
ούτε παράπονα κρατώ, ούτε απωθημένα.
Σφοδρά δεν πόθησα φοινικικό λιμένα!
Κάθε συγκίνηση έχει πια καταλαγιάσει.

Δύο παράλληλες ευθείες· δεν συναντιούνται.
Τα σώματά μας είναι αρθρόποδων κελύφη
τον άγριο πόθο εξημέρωσε η λήθη
κι όμως, μυστήρια, στην απόσταση αγαπιούνται.

Mικρά αυτονόητα αποσιωπήθηκαν στον στίχο
του χάπι-έντ του κοσμοξακουστού Ομήρου.
Η εντελέχεια του περίκλειστου ονείρου
άφησε εκτός κάθε χασμουρητού τον ήχο.

Για να συμπλεύσουμε σε τούτη δω την κλίνη
μη μου ζητάς των υδρατμών τη λιβιδώ!
Δίχως επίφαση, περιστολή κι αιδώ!
Το παραδέχομαι, Οδυσσέα! Έχω βαρύνει.

 

**

ΕΛΕΝΗ

Σαν χορεύω γυμνή μ’ ένα διάφανο στέμμα,
απηλιώτης φυσά στη γαλάζια μου μέση.
Ηλιαχτίδας γητειά στα μαλλιά μου έχει δέσει,
ξέφωτο δροσερό ν’ ανασαίνει το βλέμμα!

Πεταλούδες φιλιών μες στο σέλας σκορπίζουν
πένθη διώχνοντας και του πολέμου την τύρβη·
(μία θλίψη υποδόρια τον νου μου συντρίβει)
τους νεκρούς αλαφραίνουν, τις λύπες ξορκίζουν.

Ταξιδεύουν μαζί στου κορμιού μου την κόχη
φρέσκου ρόδου το μάννα, φιλήδονη μέθη!
Των αισθήσεων λαγνεία το αίμα μου αλέθει,
αναβρύζει ηδονή η μυστική μου απόχη!

Μια μικρή τόση δα πεταλούδα, μια νύμφη
απ’ το στόμα του Πάρη φιλί, πάλι, κλέβει!
Ξαφνικά τον λοβό του αυτιού μου χυτεύει
απαλά με δαγκώνει, γελώντας με γλείφει.

Κι όπως κλείνω τα μάτια, με ραίνουνε τ’ άνθη,
πεφταστέρια στης Σπάρτης τους πορτοκαλεώνες.
Βλοσυροί δικαστές, μ’ εγκαλούν οι Αιώνες
χρεώνοντάς μου πολέμων θανάτους και πάθη!

Απ΄της κλίνης τη στάσιμη αφόρητη πλήξη,
των συμβάσεων το κοινωνικό προσωπείο,
κι αυλικών μασκαράδων το ιερατείο,
αποχώρησα μόνη! Ούτε δάκρυ, ούτε τύψη.

Ελαφρά τη καρδία τώρα λιθοβολείτε
αναμάρτητοι γείτονες νοικοκυραίοι!
Λιβανίζοντας υπερουράνια χρέη
τη δική σας μιζέρια, τάχα μου, αγιοποιείτε!

Με καλεί μυστικά μια πηγή στο σκοτάδι,
της παρόρμησης μια τρυφερή αλφαβήτα,
σαν τραγούδι του φλάουτου μέσα στη νύχτα
που τις πύλες ραγίζει στ’ ανάκτορο του Άδη!

Σαν σπινθήρας ζεστός που πλανεύει την πέτρα,
σαν ευχή μελτεμιού στο μεγάλο ταξίδι
μιας καμπάνας χαρμόσυνης τ’ άσπρο γλωσσίδι
βέλος απατηλό στων Αχαιών τη φαρέτρα.

Μια φιλήδονη προκλητική Μοιχαλίδα!
Ηθική αυτουργός τραυματιών, τεθνεώτων.
Στο πηδάλιο είμαι ευφρόσυνη ανάταση ερώτων
και στον χάρτη καινούργια παρθένα πατρίδα!

(Η Ελένη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα ’βγαινες στον δρόμο.)