Δημήτρης Παπαλιάς, Τρία ποιήματα
24Απρ
Έρμαιο του χρόνου
Μάζευα επιμελώς για χρόνια
μολύβια και στυλό
κάθε είδους και χρώματος
μη λησμονώντας να επιλέγω
και το μέγεθός τους
και χαρτιά και χαρτόνια
κλεισμένα έστεκαν
σε πακέτα και δέματα.
Περιχαρής παρατηρούσα αγέρωχος
τις ασταμάτητες διελεύσεις τυχοδιωκτών
κρυμμένους μέσα σε λευκούς φακέλους.
Ξεκίνησα από το ποτέ
ο δρόμος μου ανάμεσα
από σπασμένες φεγγαραχτίδες
και βυθισμένα όνειρα
φράχτες που υψώθηκαν
στην απέναντι πλευρά του ανύπαρκτου.
Οι ελπίδες θαμμένες κάτω
από τη στάχτη αιώνων
στον απόηχο του αύριο
εξακολουθώ άφθαρτος θα μένω
αλλάζοντας τόπους άνω θρώσκων
παραμένοντας έρμαιο του χρόνου.
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)

![Shūji Terayama (1935-1983),«Ποιήματα και Πεζά»,εκδ. Βλεφαρίδα [Μετάφραση- Επίμετρο: Παρασκευή Ζέρβα] -Προδημοσίευση](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/09/images-6-75x75.jpg)



















