Σημείωση Ποιείν: Εγκαινιάζουμε σήμερα το καινούριο “παιχνίδι” του Ποιείν, την ανάρτηση πινάκων ζωγραφικής με τη φιλοδοξία να εμπνεύσουν τους συνεργάτες-σχολιαστές-επισκέπτες μας και να έκφράσουν στα σχόλιά τους αυτό που τους εκφράζει ο κάθε πίνακας ζωγραφικής -είτε μέσω δική τους δημιουργίας είτε με κείμενα άλλων-.
Τάσος Λειβαδίτης
Οι σκιές μας
Και μέσα στο σπίτι υπήρχε το άλλο εκείνο σπίτι – εκεί που η
μητέρα ήταν ακόμα νέα κι ένα φλάουτο ακουγόταν το βράδυ, όπως
όταν οδηγούν έναν τυφλό.
Σ΄αυτό το σπίτι είχαμε μείνει κι εμείς για πάντα, ενώ καθώς
ανάβαμε τη λάμπα, το φως της έριχνε μόνον τις σκιές μας στο πάτωμα εδώ.
Βιογραφικό
H Καίτη Μαυρομμάτη γεννημένη στην Αλεξάνδρεια με σπουδές στην Ελλάδα και στο Παρίσι, έχει κάνει 9 ατομικές εκθέσεις, έχει λάβει μέρος σε ομαδικές στην Ελλάδα, Κύπρο, Γαλλία, Αμερική, Ρωσία, Βουλγαρία και έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε τρείς διεθνείς εκθέσεις, ατο Παρίσι, στη Brignoles { Γαλλία} και στο Μοντε Κάρλο.
Το 1982 επιλέχθηκε στους 10 Ελληνες ζωγράφους για την έκθεση τηε Ε.Ο.Κ. ” Νέοι Ευρωπαίοι Καλλιτέχνες”
Εργα της βρίσκονται στο Μουσείο Βορρέ, στην έδρα της Ε.Ο.Κ., στην Πινακοθήκη της Πάτρας, στην Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Αιτωλοακαρνανίας, Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου, στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο {Ε.Λ.Ι.Α} και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλαδα και στο εξωτερικό.
{Αρχειακό της υλικό, υπάρχει στο Ε.Λ.Ι.Α.,στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και στη Βιβλιοθήκη, Κέντρο Ερευνών στο Αρχειακό Τμήμα του National Museum of Women in the Arts.Washington D.C.}
Eίναι πολλά τα θέματα με το φλάουτο. Τα δάχτυλα κρύβουν τις τρύπες ή δεν υπάρχουν τρύπες; Πρέπει να παράξεις νότες εκπνέοντας ή μας κάνει και η εισπνοή; Το δάχτυλο φράσσει το στόμιο ή οδηγεί τον αέρα; Μια φλαουτίστρια είναι μητέρα ή ερωμένη; Ποια είναι πιο γευστικά: τα φρούτα με παράθυρο στη θάλασσα ή τα φρούτα στο φόντο της γυναίκας;
Κατά τα άλλα, νομίζω ότι το αριστερό χέρι ανήκει σε φέροντα εκτός του πίνακα. Καλή Κυριακή.
Ευχαριστώ το Σπύρο Αραβανή για την τιμή !
Και τι υπέροχο συναίσθημα ν ακούσω τους ήχους από το το φλάουτο της ζωγραφιάς μου, στο εξαίρετο ποίημα, του μεγάλου ποιητή
Σκέφτομαι πως ίσως να θέλει πνευμόνια δυνατά και βαθιές ανάσες
για να παραμείνουμε αλώβητοι -έστω και λιγάκι- σ’ εκείνο το άλλο σπίτι, μέσα στο σπίτι.
Ή ίσως και η υπόσχεση μιας θάλασσας πίσω από ένα σχεδόν ακίνητο λευκό κουρτινάκι..
Καλησπέρα!
Όμορφο το καινούριο ”παιχνίδι” του Ποιείν.
Φλάουτο και φρούτα
Πίσω από την κουρτίνα η θάλασσα
Μπροστά από την κουρτίνα πάλι η θάλασσα
Καθρέφτης ή παράθυρο;
Σημασία καμία.
Η μουσική καμιά φορά ακούγεται χωρίς να παίζεται.
Το καλύτερο εισιτήριο για να πας λίγο πιο πέρα στην ψυχή σου
Η φρουτιέρα στο περβάζι μου θύμιζε ότι βρίσκομαι στη γη
Ο τοίχος ότι πατούσα πάνω της.
Και τα χέρια της μελαγχολικής κυρίας μου έδειξαν από πιο
δρόμο μπορεί να φύγει κανείς.
Στον πίνακα μπρος.
Παίζεις φλάουτο.
Μια αύρα σολ μου ηχεί!
Μόλις με φύσηξε το μελωδικό αεράκι από το φλάουτο.
Όπως και ναʼ χει το φλάουτο δεν είναι ένα τυχαίο μουσικό όργανο.
Παράγει τέχνη από την ίδια την ανάσα του δημιουργού.
Είτε αυτός είναι μουσικός, είτε αυτός είναι ζωγράφος.
Δε χρειάζεται να πω πως η ιδιαιτερότητα του πίνακα κρύβεται στο ότι ενεργοποιεί περισσότερες από μία αίσθηση. Δεν τον βλέπουμε απλώς. Τον ακούμε…
Είναι επίκαιρο να «ανοίγουμε» καινούρια παιχνίδια. Κι αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Γεννά «παιχνιδιάρικους» συνειρμούς…
Καλές Γιορτές
Πάλι η τρελλή παίζει το φλάουτο. Τα φρούτα αφάγωτα. Κανείς δεν ακούει τη μουσική, κανείς δεν τρώει τα φρούτα. Μόνο ένας έχει κάτι στο μυαλό του. Να δυναμώσει τέρμα την ένταση, να σπάσουν τα τζάμια, να εισβάλει στο σπίτι να αρπάξει τα φρούτα, να τα φάει, να τα φτύσει, να σπάσει το φλάουτο, κι ύστερα να προσκαλέσει την κοπέλα σπίτι του για ένα ποτό..δύο, τρία…να μετανιώσει να κολλήσει το φλάουτο και να βάλει ξανά την κοπέλλα να του παίξει την ώρα που αυτός χαρούμενος πια ξεφλουδίζει μια μπανάνα και ψιθυρίζει …επιτέλους καποιος ακούει τη μουσική και τρώει τα φρούτα. Δεν ήταν ανάγκη για τόση φασαρία.
Φα λα ντο
Βγαλμένα από φλάουτο
στο μυαλό μου φέρνουν τον Πάνα
που μου γνέφει
“κοίτα την θάλασσα
γιατί ξέρω το δωμάτιο στενό
πνίγει τα όνειρα”
Aφάγωτοι όλοι οι καρποί, αφάγωτη η μπανάνα!
Η κορασίς στο φλάουτο φυσούσε ηδονικά
ω ! του Ραβέλ “Το μπολερό”
κι εγώ που το φινάλε της καρτέραγα στωικά,
ένιωθα το μαρκούτσι μου να γίνεται …καμπάνα
και να σημαίνει εσπερινό !
Δεν έπαιζε σαν τη Γαδέδη
Κόκκινα μήλα Ζαγοράς
και ρόιδα στην πιατέλα.
Της φλαουτίστριας έχασκε
ορθάνοιχτη η ροδέλα
κι όπως φυσούσε νόμισα
πως μου εφώναζε “-Έλα ! ”
Ντο-ρε-μι-φα και σολ-λα-σι,
κι οι δυο ξεβρακωθήκαμε
-είχε κορμάκι κόλαση-
και το φχαριστηθήκαμε.
Δεν έπαιζε σαν τη Γαδέδη
τη φλαουτίστρια της Κ.Ο.Α,
αλλά δεν είχε τροχοπέδη
στο σεξ : τον έπαιρνε κι εβόα !
Πάντως το φλάουτο είναι σημαντικό μυστικιστικό σύμβολο ιδίως στην ποιητική παράδοση των Σούφι και των Χίντου. Συμβολίζει την καθαρή ανθρώπινη φωνή επειδή ακριβώς είναι άδειο σαν όργανο. Οι τρύπες δε τα τσάκρα που επικοινωνούν με την ενέργεια του Θεού, του Σύμπαντος κλπ.
Θαυμασιος πινακας.
Παντρευει τις δυο πιο υπεροχες εκφανσεις της τεχνης και μας θυμιζει οτι
Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΠΙΟ ΕΞΑΙΣΙΑ ΤΕΧΝΗ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Tώρα που χειμωνιάζει ονειρεύομαι την μακρινή Άνοιξη.
Κυριακή σήμερα, βροχή της αγάπης στα παράθυρα των χρωματιστών σπιτιών,
– άνθρωποι μονάχοι ξεκουράζονται ειρηνικά και σιωπηλά –
μιά δροσιά στην καρδιά μας, μιά φωλιά, μιά ανάγκη.
Καλό μου φλάουτο, πως να κρατήσω στα χέρια μου τα χρώματα σου;