Η Άνοιξη λοξοδρόμησε

και μάς προσπέρασε

 

Απίστευτο και όμως αληθινο!

Αυτος ο χρόνος ο άτιμος δεν περιείχε

την Άνοιξη στις αποσκευες-του!

Η πληγωμένη άνοιξη σαν φορτηγο

που μουγκρίζει στον ανήφορο

λοξοδρόμησε και μας προσπέρασε.

Ξυπόλυτοι και λαχανιασμένοι φθάσαμε

στο αδίστακτο Καλοκαίρι απροετοίμαστοι.

Άγονο Καλοκαίρι και στα περβόλια-μας

δεν ευδοκιμουν πλέον τα καρποφόρα όνειρα,

Καλοκαίρι τύραννος που μας διώχνει

μακρυα απο τις ανοιχτες θάλασσες,

τις θάλασσες που γεννοβολούσαν αιώνιους

έρωτες και δρόσιζαν τα λυπαρα κορμια-μας.

Οι μέρες-μας τούτο τον άτιμο χρόνο

σμίκρυναν και έγιναν πιο δυσοίωνες,

τα πανύψηλα δέντρα του κήπου-μας

γονάτισαν και δακρύζουν ασταμάτητα

κατάντικρυ στον δυνάστη Ήλιο

σαν τις χαροκαμένες μάνες γιατι

ήρθε η Άνοιξη πικρη, το Καλοκαίρι μαύρο.

 

Απο φόβο τώρα μαζευόμαστε

νωρις στα κουρσεμένα σπίτια-μας

μήπως ανταμωθούμε με την άγρια πείνα

που γυροφέρνει μέσα στους δρόμους

και μας λιανίσει τις σάρκες-μας

με τα κοφτερα δόντια-της.

Στις χορταριασμένες αυλες-μας

τώρα φυσάει ζεστος λίβας και

πίσω απο γκρεμισμένους τοίχους

μεσ’ απο τ’ άγρια σκοτάδια

ξεπροβάλλουν αγύρτες και μαυραγορίτες

που ζητάνε να παζαρέψουν

την ακριβη ζωη-μας για λίγα αργύρια.

 

Τώρα που

ήρθ΄ η Άνοιξη πικρη, το Καλοκαίρι μαύρο

σαν επικηρυγμένοι ληστοφυγόδικοι

αδέξια πυροβολάμε στον αέρα

και προχωράμε προς το άγνωστο.

Προσοχη,

τα μάτια-μας δεκατέσσερα αδέλφια!

Μην ξεπουλήσουμε φθηνα το τομάρι-μας ρε,

όπως έλεγε η Κατερίνα Γώγου.

_{Λεμεσος, 6.1.2013 – Λευκωσία, 22.3.2013}

 

Διαβάστε περισσότερα