Τις Κυριακές τ’ απογέματα είχαμε επισκέψεις

                             [ELS DIUMENGES A LA TARDA REBÍEM VISITES]

Αφήνανε τα παλτά τους στους καλογέρους

σα ν’ αφήναν εκεί του ίδιου του θανάτου το πετσί,

προκλητικά συνηθισμένο.

Η μάσκα καλά βαλμένη – το προσωπείο

τραγικό – έσπερνε το σπόρο

μιας συζήτησης από φωνόγραφο

στου σαλονιού

τον χάρτινο αέρα.

Η πλάκα, γρατζουνισμένη λιγάκι, κόλλαγε

κάθε τόσο. Έχασκαν χασμουρητά∙

και κλείναν

οι βεντάγιες.

Ήταν εκεί ο θείος, η θεια, οι ξαδέρφες

απ’ το σχολειό.

Του δειλινού το φως

σκοροφαγωμένο.

Κι εγώ, σε μια γωνίτσα, κατάμονος, δίχως να θωρώ

τις αχτίδες του θανάτου, έπαιζα

με στρατιωτάκια μολυβένια.