«Θραύσματα ιαπωνικής ευαισθησίας»

Στην πρώτη του συλλογή με τίτλο «Είναι σίγουρα στιγμές, άρρυθμες» (Εκδόσεις Υψικάμινος) ο πρωτοεμφανιζόμενος ποιητής Γιάννης Τόμπρος επιλέγει να ασχοληθεί με την άκρως απαιτητική φόρμα του χαϊκού, το οποίο είναι ιδιαίτερα αγαπητό στη χώρα μας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι υπήρξε κάποτε ο Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού (ΕΛ.ΚΥ.ΧΑ.), τα μέλη του οποίου κατέβαλλαν σημαντικές προσπάθειες για τη διάδοση του χαϊκού στην Ελλάδα και για την καταγραφή της εγχώριας παραγωγής.

Το εξώφυλλο του βιβλίου, το οποίο σχεδίασε ο Ευστράτιος Τζαμπαλάτης, κοσμεί μια ατμοσφαιρική φωτογραφία που απεικονίζει μια γυναικεία μορφή να διασχίζει ένα αστικό πάρκο εν μέσω πυκνής ομίχλης. Θα μπορούσε κανείς βάσιμα να ισχυριστεί ότι η γυναίκα του εξωφύλλου λειτουργεί ως alter egoτου ποιητή, ο οποίος, όπως θα διαπιστώσουμε παρακάτω, στοχάζεται μόνος μέσα σε ένα θολό και αστικό τοπίο.

Των ποιημάτων προηγείται ένα μονοσέλιδο εισαγωγικό κείμενο με τίτλο «Αντί προλόγου», στο οποίο ο Τόμπρος διευκρινίζει ότι ακολουθεί μια «σύγχρονη τάση» (σελ. 7), που υπαγορεύει την απομάκρυνση από την «τυποποιημένη θεματολογία» του είδους. Αυτό δεν τον εμποδίζει να διατηρήσει «τη φόρμα των 17 συλλαβών», δίνοντας, ωστόσο, «έναν πιο ελεύθερο τόνο» στη γραφή του και κάνοντας, παράλληλα, χρήση της τεχνικής του «μαγικού ρεαλισμού».

Η συλλογή χωρίζεται σε δύο θεματικές ενότητες. Η πρώτη εξ αυτών έχει τίτλο «Της περισυλλογής».Περιλαμβάνει 35 χαϊκού, τα οποία, όπως προδίδει και ο τίτλος, έχουν στοχαστικό χαρακτήρα. Ο ποιητής πραγματοποιεί μια περιδιάβαση σε τόπους νοητούς, όπου αναμετράται με τη νοσταλγία, τη μνήμη και τη μοναξιά.

«Η νοσταλγία/ανίατη ανάγκη/μεταφυσική» (σελ. 11)

«Μια στενοχώρια/ξεμπάρκαρε εσχάτως/από τη μνήμη» (σελ. 16)

«Μ’ αναζήτησες/μα είμαι χωρίς Θεό/μόνος, στους δρόμους» (σελ. 18)