ΚΑΤΑΛΥΜΑ ΒΡΑΧΕΙΑΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ

Ποτέ δεν έχω γνωρίσει τους ενοίκους της ζωής μου.

Δεν ξέρω πότε βγαίνουν, πότε μπαίνουν,

σε ποιον άγνωστο σταθμό αναπαύονται οι δυστυχίες τους.

Οι γυναίκες έχουν βγει από αυτό το σώμα βροντώντας δυνατά την πόρτα,

κάνοντας παράπονα για τη θλίψη μου,

κατά καιρούς έχουν παραπονεθεί για την υγρασία,

για το τσουχτερό κρύο, για κάποια παράξενη μούχλα στο ντουλάπι με τα τρόφιμα.

Φεύγουν πάντα δίχως να πληρώσουν οι ένοικοι της ζωής μου,

και μένει έρημο ξανά το αίθριο

σε αυτό το ξενοδοχείο βραχείας διαμονής όπου είναι πάντα νύχτα.