Αλακρανέο

“Προσπάθησε να με σκοτώσεις σωστά”

Κικέρων

Στοχεύεις πρώτα στη νοσταλγία.
Μετά απ’ όλα, το παρελθόν θα έρθει ήδη.
Αλακρανεύεις κομμάτια αγάπης
με την ελπίδα να αποζημιώσεις τας τιμάς
που τόση ευχαρίστηση περιέχουν
ενώ διαρκεί η λέξη λέξη.
Αναγκάζεσαι να πιστέψεις ότι σε αναγκάζουν
να δίνεις από δύο σε δύο τις πιστεύεις σου
κατηγορείς τις ημέρες σου για ύπαρξη παρεξηγημένη,
ενώ χωρίζεις τη χαρά απ’ τον χρόνο
να ξανασυναντήσεις τη νυχτερινή κυβέρνηση
που βρέχει αργά με το άρωμα που αγαπάς.
Τελειώνεις πολύ γρήγορα να πεις τ’ όνομά σου
και τότε παρατηρείς αδιάκοπα ότι οι καθρέφτες
ποτέ δε σπάνε, ότι οι συλλαβές που είσαι
απογοητεύουν την ίδια τους την τύχη σαν ένα
παθητικό τραγούδι που τελειώνει πάντοτε
πολύ πέρα απ’ τις σιωπηλές σφαίρες
όλων των δημιουργημένων εξουσιών.