“αειθαλής ανάμνηση”
Πέρασα από τον πράσινο καιρό
Που ήσουν φύλλο άπεφτο
Μα ο άνεμος δεν ήταν πια ο ίδιος
Εγώ μου λέει του φθινοπώρου είμαι
Από άνοιξη δε θυμούμαι
Ύστερα πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών
Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε
Και ολίγα παγωμένα άκρα
“μινόρε χρυσάνθεμα”
“εδώ τα καλά νερά
κι εκεί
οι βωμοί οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν”
χιτώνας φθινοπώρου εν πλω
από τις επιθέσεις του καιρού δε γλίτωσα
και τα γαλάζια μου υψώματα
κι η άμμος αντιστάσεις μου
ακτές μου πίσω
κι όταν περνάει το καράβι σου
ανοιχτά από το γέλιο των τρελών
φωνάζοντας τσάκισμα
ναυαγός αλιεύομαι
τμήμα διάτασης το τιρκουάζ σκουλαρίκι σου μάγισσα
όλος προς πάθος ανάγκης εξαρτώμενος
δίχως το θέλω λυγούν τα γόνατα των φράσεων
και με ρίχνουν κάτω
φορτίο στην πιο ακμή του
κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω
εσένα που μαδώντας διάθεση
υλοποιείσαι αγέρας εποχής
από παντού καταφτάνεις
πνέοντας μινόρε χρυσάνθεμα
“πτώση εποχής”
Λες
Ποιαν ευτυχία μπορεί κανείς να σου κλέψει
Απομακρύνοντας το σώμα του
Κανείς
Κόλλησα στο τσίτι που μοσχομύριζε αμοιβή
Κι ανέτειλα έφηβος ύμνος
Μα πού είσαι
Πού εντός
Πετάω άδειο σακάκι στον αέρα
Στις αιώρες των απόντων τραμπαλίζομαι
Συλλέγω ύστερα τα χέρια σου ένα ένα
Σε κλειδώνω στους ώμους
Να `σαι εδώ ανεπιτήδευτο θαύμα
Και πια ολόκληρη να μη μου φεύγεις
Τραβάω το φουστάνι σου
Στου εγωισμού τα μπλόκα
Μα πού είσαι
Πού εκτός
Όπου και να `σαι σκύψε να ακούσεις
Τρελός στα υψηλά των ελλειμμάτων
Ηχογραφώ πτώση εποχής
Κι αειθαλών ειρώνων τα πράσινα γέλια
“Τραβάω το φουστάνι σου
Στου εγωισμού τα μπλόκα”
Εξαιρετικοί αυτοί οι στίχοι, όπως και τα ποιήματα στο σύνολό τους.
“Τραβάω το φουστάνι σου
Στου εγωισμού τα μπλόκα”
Εξαιρετικός λαικός στίχος, το λέω κυριολεκτικά. Πάνω του οικοδομείται έξοχο λαικό τραγούδι, νταλγκαδιάρικο. Κι αυτό, δεν είναι καθόλου υποτιμητικό. Ίσα ίσα παράσημο.
Θα ήθελα να δω αντίστοιχα στιχουργήματα του Ξένου, όπως και του Μίχου.. Το ενστικτό μου λέει οτι το έχουν…
Κατα τα άλλα, γλωσσοπλάστης, αφαιρετικός, αναρχικός του στίχου, όπως πάντα.
Νομίζω πως τα 3 αυτά ποιήματα είναι από τα καλύτερα του Ξένου.
“Ύστερα πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών
Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε
Και ολίγα παγωμένα άκρα”
“κι η άμμος αντιστάσεις μου”
“δίχως το θέλω λυγούν τα γόνατα των φράσεων
και με ρίχνουν κάτω”
“από παντού καταφτάνεις
πνέοντας μινόρε χρυσάνθεμα”
“Ηχογραφώ πτώση εποχής
Κι αειθαλών ειρώνων τα πράσινα γέλια”
Μερικοί στίχοι που ξεχώρισα για την τολμηρή τους σύνταξη,την πρωτότυπη εικονοποιία και την ιδιότυπη γλωσσική τους αποτύπωση.
Εμφανής κι ο ρυθμός που πρέπει να υπάρχει και στον ελεύθερο στίχο,για να κάνει το ποίημα Ποίημα.Πόσοι δε παρερμηνεύουν σήμερα αυτόν τον “ελεύθερο στίχο” και γράφουν ό,τι και όπως τους κατεβεί, θεωρώντας πως παίρνουν το δικαίωμα από τις τάσεις της σύγχρονης,ελεύθερης,μοντέρνας γραφής…
Αν και ανιχνεύονται,αφομοιωμένοι πάντα,οι τρόποι μιας Δημουλά( “πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών
Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε”)
ή ενός Ελύτη (Κι ανέτειλα έφηβος ύμνος
Μα πού είσαι),ο Ξένος χαράσσει το δικό του ποιητικό μονοπάτι που αποκτά τα δικά του χνάρια
κι είναι έτσι άμεσα αναγνωρίσιμο.
Η ποίηση του Σωκράτη δείχνει,αν μη τι άλλο,πως η ποίηση είναι μια σοβαρή υπόθεση.
Και πως ο ποιητής μονάχα αν παλεύει με τις λέξεις
μπορεί και να νικήσει τη σιωπή που τον περιβάλλει.
Σωκράτη,
είναι απόλαυση να σε διαβάζω.
υγ.Και μια παρατήρηση.Πολλοί χρησιμοποιούν τον όρο “ποιητές του διαδικτύου”,συνήθως με υποτιμητικό τρόπο,για να τους υποβαθμίσουν σε σχέση με “τους ‘αλλους”.Νομίζω πως αυτός ο όρος δεν έχει νόημα,όπως ακριβώς δεν έχει νόημα να διακρίνουμε τους ποιητές σε ποιητές των εκδόσεων Δωδώνη Κέδρος Καστανιώτης κτλ.
Το διαδίκτυο είναι ένα μέσο δημοσίεσης-το περιεχόμενό της οποίας εξαρτάται από την ποιότητα του χρήστη.
Κατλήγοντας,θα ήταν λάθος ο Σωκράτης ο Ξένος να θεωρείται απλώς ένας από τους καλύτερους ποιητές του διαδικτύου,όπως κάπου είδα-αφού απλώς είναι γενικότερα ένας από τους καλύτερους σύγχρονους ποιητές μας… 🙂
Γιάννη Κυριαζή,
Ποιοι διακρίνουν σε ποιητές διαδικτύου και άλλους; Ποιοι διακρίνουν σε Δωδωνάτους και Καστανιωτακικούς; Ποιοι τα κάνουν αυτά;
Ου να μου χαθούμε.
Αντιγράφω τους στίχους του κ. Σωκράτη Ξένου, τους οποίους και διέκρινα:
“Ποιαν ευτυχία μπορεί κανείς να σου κλέψει
Απομακρύνοντας το σώμα του”
(δεν είναι οι μόνοι, απλώς τους θέλω μόνους τους εδώ)
Μερικές ακόμη περιορισμένης αξίας παρατηρήσεις:
α) Η διαφαινόμενη Δημουλά στα ποιήματα του κ. Ξένου με “ερεθίζει” περισσότερο από τον διαφαινόμενο Ελύτη, ζήτημα που νιώθω πως δε σχετίζεται με ποσοτικές αναλογίες.
β) Ο κ. Ξένος νιώθω ότι θα μπορούσε να αποφύγει εντελώς ή, έστω, να “σκεπάσει” περισσότερο τέτοιες συγκλίσεις. Με άλλα λόγια, με κάνει να νιώθω ότι επιθυμεί να είναι ορατή η σύγκλιση, σχεδόν την επιδιώκει. Επιπροσθέτως, η εντύπωση των μεμονωμένων “καρφωμένων” επιρροών-εκφράσεων, ενισχύεται από τη γενικότερη διάθεση “αναρχικών” διατάξεων στον εκφερόμενο λόγο.
Παράδειγμα:
“Ύστερα πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών
Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε”
Ενίσχυση:
“Εγώ μου λέει του φθινοπώρου είμαι
Από άνοιξη δε θυμούμαι”
Αν έτερης νοοτροπίας αναγνώστης πραγματοποιούσε αυτή τη σκέψη, θα μπορούσε να διολισθήσει σε “ψυχανάλυση” του γράφοντα, αναλύοντας τον έρωτά του για τον ποιητή που χρησιμοποιεί (ο έρωτας για μια άλλη ποιητική γίνεται έρωτας εαυτού σε καρμπόν-καθρέφτη). Αστειότητες, δηλαδή. Δική μου λογική/τάση/στάση-την ενθυμούμαι από τα παιδικά χρόνια-είναι πως ο δημιουργός λειτουργεί από πρόθεση.
Δεν καταλαβαίνω, όμως, γιατί.
“Λογοκλοπή”,”αυτοκτονία”…κύριε Μίχο, τι δουλειά έχουν αυτές οι λέξεις σ’ ένα ποστ με ποίηση του Ξένου;…
Δημήτρη,αν διαβάζεις τύπο,θα δεις αυτήν την άποψη να διατυπώνεται συχνά πυκνά από “κριτικούς της λογτεχνίας” μας που απαξιούν
να ψάξουν στο διαδίκτυο για περιπτώσεις -διαμάντια, όπως του Σωκράτη.
Κάποιοι με παρόμοιες απόψεις σχολιάζουν και στο Ποιείν-δεν αποκλείεται να ξαναχτυπήσουν κι εδώ-ονόματα δε λέμε,υπολήψεις δε θίγουμε 🙂
Ώστε έτσι, φίλε Γιάννη. Είναι ανάμεσά μας.
Εγώ-να το ξέρεις, Γιάννη-θα ορμήξω. Πάρε το νεροπίστολο σου κι έλα (αν δεν έχεις, έχω δεύτερο).
Καιρός να θιγούν ονόματα και υπολήψεις.
Δε βαριέσαι…τον/την κυριότερο/η τον/την έχεις ήδη καταβρέξει,αρκετές φορές…:)
Ας αφήσουμε χώρο για σχόλια περί της ποιήσεως του Σωκράτη καλύτερα.
Καλό απόγευμα σε όλους.
Ρέουσα και πηγαία η ευαισθησία του Σωκράτη Ξένου στα ποιήματα αυτά ανεβάζει πυρετό στην πένα του…
Συμφωνώ με τις επιλογές των στίχων των προλαλήσάντων πλην όμως θα πω ότι ξεχώρισα το δεύτερο ποίημα γιατί εκεί καθίσταται – σ’ε μένα τουλάχιστον- πιο ριγώδης ο ποιητικός πυρετός…
“κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω
εσένα που μαδώντας διάθεση
υλοποιείσαι αγέρας εποχής
από παντού καταφτάνεις
πνέοντας μινόρε χρυσάνθεμα”.
Χαίρομαι που ο φιλόξενος χώρος του Ποιείν μας φέρνει κοντά σε ματζόρε ποιητικές πνοές και φωνές…
Την Καλησπέρα μου στον ποιητή κ. Ξένο και στους αγαπητούς συνεργάτες και φίλους του Ποιείν
Κύριε Μίχο
Δε θεώρησα πως υπάρχει επίθεση εκ μέρους σας προς το Σωκράτη-προς Θεού,με το ελάχιστο που διαθέτω,καταφέρνω να επικοινωνώ…:)
Αλλά να δέχεται επίθεση ο Σωκράτης για την πρωτοτυπία του….προς το παρόν τουλάχιστον δεν έχει υποπέσει εδώ κάτι τέτοιο στην αντίληψή μου.
Κάνουμε υπομονή λοιπόν και περιμένουμε.:)
Σκέφτομαι τον Σωκράτη που γνώρισα πριν από τρία χρόνια. Η ποίηση σου έχει αποκτήσει μιά απίστευτη εσωτερική δύναμη τώρα πιά. Συγκλονιστικός.
σήμερα γνώρισα την κα Νόρα Πυλόρωφ-Προκοπίου
ήταν εδώ για το διαμαντένιο της Άλφα που ξεκινά απ` την πατρίδα μου
μιλήσαμε για την Αργυρώ και για τον Τσέλαν που μετέφρασε και το Χριστιανόπουλο
ήπιαμε μαύρο ντόπιο κάτω απ` τη ήσυχη τζαμαρία τ` ουρανού
και τώρα, όπως η ώρα είν` αργά
και το τσιγάρο που μ` αγαπάει με καπνίζει αβέρτα
σκέφτομαι το πλακόστρωτο επικλινές του Σηκουάνα …το σώμα… το ναό δίπλα που δε σώζει τίποτα
μαύρο αυτό το ποτάμι…μαύρο…κέλτικο πολύ
ας φύγουμε για το βαθύ
πιο παρακάτω
φίλοι
Όπως και να `χει dankbar
Σοκ
περίμενα να μιλήσεις , μόνο έτσι θα μιλούσες ήμουν βέβαιος , για να σου στείλω και από το Ποιείν φιλί αδελφικό.