Σχέδιο Ἰσμήνης Μυλωνᾶ

 Ἦχε, δὲν εἶσαι θρόισμα, ποῦ βρίσκεις τόσα φύλλα;

Χοροστάσι

Ὅπως χορεύει ἡ Ἤπειρος καὶ σιγοπερπατάει

Γιάννη μου, τὸ μαντήλι σου σὲ μένα τὸ πετάει.

Καὶ μιὰ κοντούλα λεμονιὰ ζυγώνει στὴν αὐλή μου

μὴ μὲ μαραίνει ἡ ξενιτειὰ καὶ παίρνει τὸ φιλί μου.

Ἄρια

I

Aὐτοῦ ποὺ δὲν ἄκουσε τίποτα ποτὲ

Τίποτα καὶ ποτὲ μὴν ἀκουστεῖ

καὶ νὰ τὸ παίρνει ὁ ἄνεμος

θορυβοῦν ἡδονικὰ

τὰ σημάδια τῆς πόλης πάνω μου

καὶ ξεχνῶ

τὴν ψυχή μου στὸ σπίτι,

ὁλοένα τὴν ξεχνῶ κλειδωμένη

στὶς γιορτές.

Κάτι ἔχω

ποὺ δὲ βρίσκει ν’ ἀκουμπήσει ποῦ·

ἴσως κάποτε παλιά,

στὸ ξενύχτι μου

δίπλα σὲ ἑνὸς σπόρου τὴν ἀνάπτυξη…

Μὰ γυρίζω ἀλλοῦ

καὶ τὸ παίρνει ὁ ἄνεμος.