ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΦΩΤΕΙΝΗ

Τι έγνοια αυτή που τρώει το κορμί
Και μαύρους κύκλους ζωγραφίζει.
Στα μάτια σου λιμνάζει η αφορμή
Και ροκανίζει το σχοινί.

Μια νύχτα φωτεινή
Τη μέρα εξαργυρώνει.
Η έξοδος στενή
Και η φωνή σου μόνη
Σ’ αναστατώνει για μια στιγμή.

Μια θάλασσα ντυμένη στα λευκά
Παράταιρα σού σεκοντάρει.
Κρεβάτι στρώνει, έρωτα κεντά
Για να σε πάρει στ’ ανοιχτά.