Δημήτρης Τσικριτέας, Δύο ποιήματα
26Φεβ
Διαλαλούσε
Διαλαλούσε, ψαλίδια
ακονίζω μαχαίρια.
Παλλόταν η φωνή,
στην ανταύγεια του ουρανού,
στο μυστικό πέρασμα του χρόνου
που ξεχωρίζει η αλήθεια απ’ το ψέμα.
Βραχνόλαλη φωνή, καθάρια,
το λαχάνιασμα του αέρα ξέπλενε
από κονιορτό, στάχτη και καταχνιά,
δίχως να πληγώνει
Ο λόγος του ανθρώπινος
διστακτικά βυθιζόταν
στην ασημένια κούπα του φεγγαριού,
και μαλάκωνε.
Ζεστό ψωμί γινότανε στο στόμα,
χούφτα ξανθού κρασιού στα χείλη,
γέλιο, φιλί, ονείρατα,
στου ήλιου το μυστικό τραπέζι
κι απάλυνε του μόχθου, τον βαθύ καημό …
Διαβάστε περισσότερα1 Σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















