Νίκος Κωσταγιόλας, «Ακούγοντας Δάση», εκδ. Βίργκω, 2024 [e-book] (γράφει η Αθανασία Δρακοπούλου)
22Ιου
Η πρόσφατη ποιητική _ ηλεκτρονική συλλογή του Νίκου Κωσταγιόλα, «Ακούγοντας Δάση», αποτελεί μια ώριμη, πολυσύνθετη και βαθύτατα φιλοσοφημένη κατάθεση, που διαπραγματεύεται την αιώνια σχέση του ανθρώπου με τη φύση, το χρόνο και τη γλώσσα.
Η συλλογή φέρει στο εσωτερικό της μια ισορροπία ανάμεσα στην αμεσότητα του προσωπικού βιώματος και στην κοσμική διάσταση της ύπαρξης, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου η ποίηση λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ του ορατού και του αθέατου, του ιστορικού και του μυστηριακού.
Ο τίτλος Ακούγοντας Δάση καθορίζει από την αρχή τον προσανατολισμό της ποιητικής αναζήτησης. Το δάσος δεν είναι εδώ απλώς φυσικό τοπίο, αλλά σύμβολο της αρχέγονης σοφίας και της κρυφής φωνής της φύσης, μια φωνή «πίσω από τη φωνή», που απαιτεί προσοχή και ενεργό ακρόαση από τον ποιητή και τον αναγνώστη: «Το πρόσωπο πίσω από το πρόσωπο, η φωνή πίσω από τη φωνή και ας ακούσουμε επιτέλους τα δάση που ο λόγος, το πρόσωπο και η φωνή τους είναι μία και μοναδική». Η μεταφορική δύναμη του δάσους συναντά εδώ την εσωτερική πλησμονή, την αναζήτηση μιας γλώσσας που ξεπερνά τις συμβάσεις και εκφράζει την ίδια την «πλησμονή» της ύπαρξης, την αγωνία της συνέχειας και της μνήμης.
Η ποίηση του Κωσταγιόλα αντλεί από μια μακρά παράδοση του μοντερνισμού και του υπερρεαλισμού. Είναι εμφανείς οι επιρροές από ποιητές όπως ο Τ.Σ. Έλιοτ στην πολυφωνία και τη δομική πολυπλοκότητα, αλλά και ο Νίκος Εγγονόπουλος στο συνδυασμό της ονειρικής ατμόσφαιρας με τη λαϊκή θεματολογία και τη φιλοσοφική αναζήτηση. Διάχυτη η υπαρξιακή, εικαστική ατμόσφαιρα του Γιάννη Ρίτσου. Η γλώσσα του ποιητή συνδυάζει το λυρικό και το ρεαλιστικό στοιχείο, με μια εντυπωσιακή μουσικότητα και έναν πυκνό συμβολισμό. Η αναφορά στον χρόνο, τη θνητότητα, την ιστορία και την κοινωνία ενσωματώνεται μέσα σε εικόνες που φωτίζουν την ένταση ανάμεσα στη φθορά και την επιθυμία για νοηματοδότηση:
«Γιατί όσο κι αν γύρω καταρρέουν τα οχυρά / κι ο αλήτης κόσμος ασουλούπωτος καγχάζει / κάλλιο ν’ ακούγεται κι ένας κορυδαλλός / έστω ένα αμφίσημο αηδόνι / κόντρα στους ήχους απ’ τα κατεδαφιστήρια»
Διαβάστε περισσότερα



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)





















