Στην άγρια φύση της Κορσικής

Η αντίσταση είναι η πράξη της υπεράσπισης αξιών, ελευθεριών ή ταυτότητας απέναντι στην καταπίεση. Είναι κίνηση αξιοπρέπειας, συλλογικής ή ατομικής, ενάντια στην αδικία.

Στο  Μοϊκανό, ο Φρεντερίκ Φαρουτσί  αναβιώνει την πιο διαχρονική υπόθεση του γουέστερν, ο μοναχικός άνδρας που αντιστέκεται σε ένα διεφθαρμένο σύστημα και τη μεταφέρει στις ανεμοδαρμένες, καμένες από τον ήλιο κορυφογραμμές της σύγχρονης Κορσικής. Αυτό που προκύπτει είναι μια λιτή, ψημένη αφήγηση καταδίωξης που φλερτάρει με τον μύθο, ενώ παραμένει σταθερά ριζωμένη στον κοινωνικό και πολιτικό ρεαλισμό.

Ο Ζοζέφ, ένας μοναχικός κτηνοτρόφος και βοσκός, έχει ζήσει ήσυχα στην άγρια γη του νησιού, προστατεύοντας την αυτονομία του και το πατρογονικό του σπίτι. Όμως η «πρόοδος» χτυπάει με τη μορφή ενός τοπικού μαφιόζικου δικτύου που υποστηρίζεται από διεφθαρμένους γραφειοκράτες και κτηματομεσιτικούς γύπες. Θέλουν τη γη του Ζοζέφ για να ανοίξουν το δρόμο για ένα ακόμη πολυτελές θέρετρο. Ο βοσκός θέλει μόνο να μείνει στην ησυχία του. Αυτό που αρχίζει ως πίεση κλιμακώνεται γρήγορα σε βία, και όταν ο  Ζοζέφ υπερασπίζεται θανάσιμα τον εαυτό του ενάντια σε έναν εκτελεστή της μαφίας, όλο το βάρος τόσο του υποκόσμου όσο και της κρατικής εξουσίας στρέφεται εναντίον του. Φεύγει στα βουνά, προκαλώντας ένα ανθρωποκυνηγητό σε όλο το νησί.

Αυτό είναι το πλαίσιο μιας κλασικής ιστορίας φυγάδων, όμως ο Μοϊκανός αψηφά την απλότητα. Ο έρμος ο Ζοζέφ  δεν είναι Ράμπο ή πιστολέρο, είναι σιωπηλός, σκληρός, αλλά κάθε άλλο παρά υπεράνθρωπος. Καθώς διαφεύγει τη σύλληψη, το ίδιο το νησί γίνεται καταφύγιο και πεδίο μάχης. Το έδαφος της Κορσικής, αποτυπωμένο σε μεγάλες, σιωπηλές λήψεις, χρησιμεύει όχι μόνο ως εντυπωσιακό σκηνικό αλλά και ως αυτοτελής χαρακτήρας ένας τόπος εμποτισμένος με μνήμη, ένταξη και αντίσταση.