Χρόνια παρακολουθούσα τις νύχτες από την ταράτσα του σπιτιού μου ένα φωτεινό ανοιχτό παράθυρο μιας πολυκατοικίας σε αρκετή απόσταση από μένα ώστε να μη μπορείς να διακρίνεις τίποτα στο εσωτερικό του.

Ένα φωτεινό παράθυρο που ήταν πάντα εκεί σαν μια φωτισμένη ερημική βάρκα μεσοπέλαγα της νυχτερινής σιγαλιάς, ένα παράθυρο που μέτραγε θαρρείς το χρόνο που κυλάει στην κλεψύδρα του βίου μου , που συνομιλούσε μαζί μου κάτω από τους αστερισμούς της νύχτας κάθε εποχής, που σιγοψιθύριζε αντιστικτικά τις φοβίες μου , που στοίχειωνε ανάμεσα στη μαρμαρυγή των άστρων αβάσταχτες εφηβικές νοσταλγίες, νεανικά όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, κρατώντας ζωντανή μια αύρα ονειρικού ταξιδιού σε εύθυμες πόλεις του τροπικού νότου όπου τις μεγάλες μέρες τις λουσμένες σε ένα εκτυφλωτικό φως τις ακολουθεί η νύχτα της κραιπάλης, του μπλούζ, του μάμπο, των λάτιν ρυθμών.

Ποτέ δεν μπόρεσα να δω κάποια ανθρώπινη φιγούρα μέσα από αυτό το παράθυρο, ούτε καν κάποια κίνηση που να δηλώνει ανθρώπινη παρουσία, το φωτεινό παράθυρο ήταν αυτό που ήταν, μια ακίνητη φωτεινή κηλίδα αιωρούμενη στο σκοτάδι.

Στα εφηβικά φοιτητικά χρόνια φανταζόμουν μέσα ένα εύχυμο γυναικείο κορμί, μια φοιτήτρια, ας πούμε, που χορεύει με την σκιά της γυμνή μπροστά στον καθρέφτη, ή ένα νεανικό ζευγάρι που συνουσιάζεται με τον βιολογικό παροξυσμό της ηλικίας, είτε μια πληθωρική καβλοπυρέσσουσα ώριμη γυναίκα που ελλείψει εραστή καταλαγιάζει με ένα υπερμεγέθη δονητή τις ασυγκράτητες ορμές της.