Το «Μια άλλη Θήβα» του Γαλλο-ουρουγουανού Σέρτζιο Μπλάνκο είναι μια πονηρή, ανησυχητική μετα-θεατρική εξομολόγηση, μια αίθουσα καθρεφτών όπου η πατροκτονία, η συγγραφή και η πατρότητα συνεχίζουν να καταβροχθίζουν η μία την άλλη σαν φίδι που τρώει την ουρά του.

Επιφανειακά, η πλοκή είναι παραπλανητικά απλή: ένας θεατρικός συγγραφέας – ο οποίος είναι αναμφισβήτητα το alter ego του Μπλάνκο, προσκολλάται στην πραγματική δολοφονία ενός πατέρα από τον εικοσάχρονο γιο του, Μάρτιν. Το έγκλημα είναι βάναυσο, το κίνητρο μη ηρωικό: ο Μάρτιν, ένα αγόρι σφυρηλατημένο μέσα στη βία και την παραμέληση, ξεσπά μια μέρα και κατακρεουργεί τον πατέρα του με δεκάδες μαχαιριές. Η κοινωνία, με τον καλοκουρδισμένο μηχανισμό τιμωρίας της, τον κλείνει ισόβια μέσα.

Αλλά ο Μπλάνκο δεν αρκείται στο να αφήσει την ιστορία του Μάρτιν να πεθάνει πίσω από τα κάγκελα. Αντίθετα, τον κάνει πρώτη ύλη για το επόμενο έργο του «Μια άλλη Θήβα» καλώντας το φάντασμα του Σοφοκλή να δικαστεί σε έναν νέο αιώνα. Επισκέπτεται τον Μάρτιν στη φυλακή, τροφοδοτώντας τον όχι μόνο με τσιγάρα ή ιστορίες αλλά και με το τρομερό ερώτημα: τι σημαίνει να σκοτώνεις τον πατέρα σου; Και σκοτώνεις ποτέ μόνο έναν πατέρα, ή ολόκληρη την έννοια της πατρότητας; Το φάντασμα του Φρόιντ πλανάται σε κάθε γραμμή.

Τα πράγματα εξελίσσονται περαιτέρω. Ο Μπλάνκο θέλει ο Μάρτιν να υποδυθεί τον εαυτό του στη σκηνή, να αναπαραστήσει το δικό του έγκλημα και ίσως να διεκδικήσει κάποια κυριότητα πάνω στην αφήγησή του. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης αρνείται. Και έτσι ο θεατρικός συγγραφέας αντικαθιστά τον σαρκικό και αιματηρό πατροκτόνο με τον Φεντερίκο, έναν ηθοποιό που θα υποκαταστήσει τον Μάρτιν και, κατ’ επέκταση, την κατακερματισμένη ταυτότητα του ίδιου του συγγραφέα.