Μακριά απ’ τα πολλά φώτα και τη συνάφεια του κόσμου, μακριά απ’ τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες, η χαμηλών τόνων, αισθαντική εργάτρια των λέξεων -που πιασμένες χέρι χέρι κεντούν ακριβή ποίηση- Κορίνα Καλούδη συνεχίζει να μας χαρίζει το προσωπικό της γεμάτο ανταύγειες ποιητικό ημίφως μέσω των ποιητικών της μικροαφηγήσεων και μονολόγων. Την θαυμάσαμε με την πρώτη της ποιητική συλλογή «Και βέβαια τους φοβάμαι», το 2020, για να επιστρέψει δύο χρόνια μετά (αυξάνοντας και δικαιώνοντας τον θαυμασμό μας) με τη δεύτερη ποιητική της ανθολογία «Χρειάστηκε να κλέψω» και, σταθερά από τις εκδόσεις Περισπωμένη, λίγους μήνες πριν, η Καλούδη εξέπεμψε νέο σήμα με το τρίτο της εξαίρετο ποιητικό βήμα υπό τον τίτλο «Άλλος ο φόβος τώρα». Ακόμα πιο ώριμη, ακόμα πιο ευθύβολη, με ποιήματα που κινούνται μεταξύ του προσωπικού και του συλλογικού, με λόγο κοφτερής τρυφερότητας και τρυφερής μαχαιριάς, λόγο περιεκτικό μες στην οικονομία του, καλά μετρημένο, αυστηρά λιτό, υπόγειο, βιωματικό και ακαριαίο.

Η κοινωνία, η οικογένεια, το τραύμα, ο εαυτός , ο κόσμος, όλα είναι εδώ και εναλλάσσονται ως θεματικοί άξονες στο νέο ποιητικό βιβλίο της Κορίνας Καλούδη μαζί μ’ ένα φόβο άλλο, ενδόμυχο, παρόντα σαν σκιά και εχθρός πίσω από φυλλώματα και τεχνητές ηλιαχτίδες. Η ζωή προχωρά, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, αγαπούν στ’ αλήθεια και στα ψέματα, εκμεταλλεύονται, απουσιάζουν, στέκονται αμήχανοι μπροστά στον εαυτό τους που τους προδίδει, διαπράττουν εγκλήματα κι αυτοκτονούν βουλιάζοντας στους καναπέδες τους, περπατούν πλάι στο κύμα και στο κενό της ύπαρξής τους. Η σιωπή ακούγεται και τα δέντρα εξακολουθούν να ψηλώνουν δίχως να χρειαστεί να μάθουν τίποτα. Κι η γραφή της Καλούδη είναι αναγνωρίσιμη: ακόμα κι αν δύο στίχοι της ήταν γραμμένοι σ’ ένα τοίχο σε μια συνοικία της Αθήνας ή του κόσμου, θα ήμασταν βέβαιοι πως ανήκουν σ’ εκείνη.