Επιτάφιος

Σε απεχθανόμουν, Νέιβα1.

Προσπάθησα να υψωθώ πάνω από τη στείρα μποέμικη ζωή σου.

Αν κι αγαπούσα την επαρχιώτικη πονηριά σου

περιφρονούσα την πνιγηρή σου ανηθικότητα.

Όμως τι μπορούσα να κάνω εγώ παρασυρμένος απ’ το αύριο

σε μια ζωή καινούρια, παρά

να αφαιρέσω από εμένα καθετί της Νέιβα,

ακόμα και την πληθωρική φωνή του Χοσέ Εουστάθιο Ριμπέρα

και το βαλς του Χόρχε Μπιγιαμίλ που με νανούρισε ως παιδί.

Γιατί όλα έχουν αλλάξει.

Το ποτάμι κι η πόλη έχουν αλλάξει.

Η γιορτή κι ο κόσμος έχουν αλλάξει .

Κι εμείς, οι αλλοτινοί, δεν υπάρχουμε πια,

αφού δεν υπάρχει αντίδραση που να προσέξει την απουσία μας.

Αχ, Ψυχή μου,

η γη για να σέρνεσαι,

ο ουρανός για να πετάς!

Αχ, Κενό μου,

κανείς δεν θα κατέβει απ’ τους ουρανούς!

Στρίψε το λαρύγγι στο αγριοπερίστερο

κατούρησε τον κλαψιάρη καλαμώνα!

Ήμουν σάρκα και οστά

τώρα είμαι λέξη και σιωπή!