Πότε θα φτάσουμε εδώ
Πότε θα φτάσουμε εδώ
πότε θα φτάσουμε εδώ
δεν έχει δρόμο πιο μακρύ
πιο δύσκολο απ’αυτό
Πότε θα φτάσουμε εδώ
πότε θα φτάσουμε εδώ
δεν έχει δρόμο πιο σκληρό
πιο δύστροπο απ’αυτό
Μία στο μέλλον μας γυρνάει
μια μας πετάει στο παρελθόν
πότε θα φτάσουμε λοιπόν
πότε θα φτάσουμε εδώ
Πότε θα φτάσουμε λοιπόν
πότε θα φτάσουμε εδώ
Όπως ξυπνούν οι εραστές
Γονάτισα και ζήτησα απ’ τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ’ άλλου τις πληγές
Μεθούσαμε και πίναμε απ’ τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ’ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν’ αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ’ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν’ αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ’ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.
Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
Θύμωνε το σκοτάδι και πλήγωνε τα μάτια μου
Δεν είχα πια να μοιραστώ τίποτα με κανένα
Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
Και δρόσιζα τη σκέψη μου με σένα…
Έσταζε το φεγγάρι τη θλίψη του στα χείλη μου
Βούλιαζα σʼ ένα πικρό απόκοσμο πυθμένα
Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
Και δρόσιζα τη σκέψη μου με σένα…
Γρύλιζε σαν θηρίο δεμένο η αγάπη μου
Κι άπλωνε στο κρεβάτι μου μια θάλασσα από αίμα
Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
Και δρόσιζα τη σκέψη μου με σένα…
Άδειαζε ο ουρανός όλο το φως επάνω μου
Κι έπεφταν στο κεφάλι μου τʼ αστέρια ένα – ένα
Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
Και δρόσιζα τη σκέψη μου με σένα…
Από το δίσκο “Πότε θα φτάσουμε εδώ”, στίχοι Γ. Αγγελάκας, μουσική: Ν. Βελιώτης, All together now
“Πότε θα φτάσουμε εδώ”:
Ιδρώνουν οι γραφιάδες πάνω απ’το χαρτί. Ιδρώνουνε τα δένδρα πάνω απ’τις χαβούζες.
Τι πρωτοτυπία. Τι σφρίγος. Τι βάθος στοχαστικόν. Τι μακριά σκωληκοειδής απόφυση.
Το δεύτερο σημαντικότερο στιχούργημα που παράπεσε στην αντίληψή μου. Παραθέτω το πρώτο.
Δείχνουν 5 η ώρα
δείχνουν 7 και μισή
δείχνουν 8
δείχνουν 10
δείχνουν 6 και μισή
δείχνουν 17
δείχνουν 4 και μισή
δείχνουν 17 και μισή
δείχνουν 3 τρεις
δείχνουν 1 μία
δείχνουν 6
δείχνουν ΘΑΝΑΤΟ.
Μίλτος Σαχτούρης
Αληθινή ποίηση. Τη χρειαζόμαστε.
Η αλήθεια είναι πως όσα κομμάτια έχω ακούσει από τον δίσκο δεν μου άρεσαν. Τα θεωρώ πολύ λίγα μπροστά στα δείγματα γραφής του Αγγελάκα, όσον αφορά τον στίχο. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως δεν μπορεί να γράψει καλύτερα, δεδομένης της πορείας του στις Τρύπες. Δεν λογαριάζω φυσικά τις ποιητικές τους δοκιμές, δεν μου κάνουν με εξαίρεση ένα δυο στίχους. Αν και το “Έβλεπα τη φωτιά…” δεν είναι και τόσο κακό… Αναμένω.
Ως συνθέτη δεν τον εκτίμησα ποτέ. Από τον πρώτο του δίσκο με τους επισκέπτες ξεχώρησαν ένα-δυο κομμάτια, και ήταν διπλός, λόγω ραδιοφώνου. Δημιουργική επιτυχία πάντως δεν είναι. Αναμένω κι εκεί.