Ο τίτλος της πρώτης ποιητικής συλλογής του Θόδωρου Πετρόπουλου,  μας εισαγάγει σε μία μυσταγωγική ατμόσφαιρα με βαθύ συμβολισμό και πνευματικό φορτίο. Πυρήνας της θεματικής του βιβλίου είναι ο άνθρωπος ως αξία αναλλοίωτη και άφθαρτη.

Παρατακτική σύνδεση:/ ο άνθρωπος δίπλα στον άλλο άνθρωπο.//Αγάπη λέγεται και σεβασμός./ Αν το θέλουμε…//Αν δεν το θέλουμε/ας γίνουμε ασύνδετο σχήμα.//Έγκαιρα//Πριν μπλέξουμε το κουβάρι/της διαδοχικής υπόταξης//Μέσα μας. («Περί συνδέσεων» σελ. 12).

Οι παραπάνω στίχοι συμπυκνώνουν την αλήθεια της ανθρώπινης υπόστασης σε δύο μόνο λέξεις: αγάπη και σεβασμός. Απαραίτητη προϋπόθεση για να συνυπάρξουν είναι η θέληση να παραμείνουμε άνθρωποι, με πίστη σε ιδανικά και αξίες. Οι στίχοι του ποιητή θυμίζουν τα λόγια του αντιστασιακού συγγραφέα Χρόνη Μίσιου «Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος και αυτή είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα».

Η συλλογή ξεδιπλώνεται ως ένα εσωτερικό ταξίδι που διατρέχει τη μνήμη, την ιστορία και τον μύθο με προεκτάσεις στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο ποιητής ανακαλεί μυθικές μορφές όπως την Ινώ για να φωτίσει προαιώνιους δρόμους επιμονής και αντοχής του ανθρώπινου γένους:

…//Ισιώνει την ψυχή μας/που έχει μείνει κλαδάκι έρημο/και πάει να σπάσει/Δεν είναι το γραφτό μας να χαθούμε, λέει/ και μας δείχνει τον δρόμο για τους Φαίακες./ Μας δίνει άφθαρτο να τυλιχθούμε μαγνάδι./ Χάνεται όπως ήρθε// Συνεχίζουμε στη θύελλα βέβαιοι πως θα σωθούμε. («Ινώ» σελ.9).

Συνομιλεί με την Αντιγόνη την τραγική ηρωίδα, που παρά τα δεινά της παραμένει πιστή στα πανανθρώπινα ιδεώδη, φωτίζοντας τον δρόμο των ποιητών… Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν ακούγεται ως ψίθυρος η φωνή της («Συμφιλείν έφυν», σελ. 37).