Ο τίτλος της πρώτης ποιητικής συλλογής του Θόδωρου Πετρόπουλου, μας εισαγάγει σε μία μυσταγωγική ατμόσφαιρα με βαθύ συμβολισμό και πνευματικό φορτίο. Πυρήνας της θεματικής του βιβλίου είναι ο άνθρωπος ως αξία αναλλοίωτη και άφθαρτη.
Παρατακτική σύνδεση:/ ο άνθρωπος δίπλα στον άλλο άνθρωπο.//Αγάπη λέγεται και σεβασμός./ Αν το θέλουμε…//Αν δεν το θέλουμε/ας γίνουμε ασύνδετο σχήμα.//Έγκαιρα//Πριν μπλέξουμε το κουβάρι/της διαδοχικής υπόταξης//Μέσα μας. («Περί συνδέσεων» σελ. 12).
Οι παραπάνω στίχοι συμπυκνώνουν την αλήθεια της ανθρώπινης υπόστασης σε δύο μόνο λέξεις: αγάπη και σεβασμός. Απαραίτητη προϋπόθεση για να συνυπάρξουν είναι η θέληση να παραμείνουμε άνθρωποι, με πίστη σε ιδανικά και αξίες. Οι στίχοι του ποιητή θυμίζουν τα λόγια του αντιστασιακού συγγραφέα Χρόνη Μίσιου «Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος και αυτή είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα».
Η συλλογή ξεδιπλώνεται ως ένα εσωτερικό ταξίδι που διατρέχει τη μνήμη, την ιστορία και τον μύθο με προεκτάσεις στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο ποιητής ανακαλεί μυθικές μορφές όπως την Ινώ για να φωτίσει προαιώνιους δρόμους επιμονής και αντοχής του ανθρώπινου γένους:
…//Ισιώνει την ψυχή μας/που έχει μείνει κλαδάκι έρημο/και πάει να σπάσει/Δεν είναι το γραφτό μας να χαθούμε, λέει/ και μας δείχνει τον δρόμο για τους Φαίακες./ Μας δίνει άφθαρτο να τυλιχθούμε μαγνάδι./ Χάνεται όπως ήρθε// Συνεχίζουμε στη θύελλα βέβαιοι πως θα σωθούμε. («Ινώ» σελ.9).
Συνομιλεί με την Αντιγόνη την τραγική ηρωίδα, που παρά τα δεινά της παραμένει πιστή στα πανανθρώπινα ιδεώδη, φωτίζοντας τον δρόμο των ποιητών… Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν ακούγεται ως ψίθυρος η φωνή της («Συμφιλείν έφυν», σελ. 37).
Οι βασικοί πυλώνες στήριξης και απαντοχής του ανθρώπου είναι το Θείο, η πατρίδα, ο έρωτας και η αγάπη, οι οποίοι αποτελούν και τα κύρια σημεία αναφοράς στην ποίηση του Πετρόπουλου. Μέσα από τους στίχους του αφουγκράζεται την ανάσα του Θεού, νοηματοδοτεί τη γενέτειρά του, υμνεί την αγάπη και τον έρωτα σε μία ποιητική ιεροτελεστία.
Το βλέμμα του Θεού είναι πανταχού παρών: στην ανάσα, στο σκίρτημα, στις στάλες της βροχής. Συμπαραστάτης του ανθρώπου σε όλα τα στάδια της ζωής του, στις δυσκολίες, στον πόνο ώσπου να πετύχει την προσωπική του λύτρωση μέσω της αυτογνωσίας.
Το βλέμμα της βροχής σταγόνα/λαμπάδιασμα λαμπριάτικο της Πασχαλιάς/ξέπλενε θάλασσες στις όχθες του./ Το δάκρυ της ρόγχος κυμάτων./ -Έλα να μοιραστούμε, της είπε/ φτερούγα φτερούγα/τον Ευαγγελισμό/ καρφί καρφί/τον Εσταυρωμένο/ ξωκλήσι ξωκλήσι την Ανάσταση. («Σταγόνα» σελ.36) .
Στήριγμα του ανθρώπου και ο τόπος, ο μίτος που μας ενώνει με τις ρίζες, με την καταγωγή, με το παρελθόν, για να πορευτούμε στο παρόν και να ονειρευτούμε το μέλλον. Ο ποιητής ακολουθεί τον προσωπικό του μίτο, τη Θεσσαλονίκη, γενέθλια πόλη και εστία μνήμης και μέσα από το ταξίδι στην ιστορία της διαμορφώνει τις πολιτικές και κοινωνικές τους πεποιθήσεις.
…//Η μνήμη να σε οδηγεί.//Πόλη προσφυγική/με βότσαλα λογιώ λογιώ/ανθρώπων ντόμπρων, μπεσαλήδων/και κιμπάρηδων/με πάθη, με μεράκια κι ιστορία/(μα και δωσίλογων δίχως τιμωρία).//Γραμμόφωνο βραχνό/πλάι στη χόβολη/πάντα –στο βλέμμα-/πόλη ερωτική/με νόστους ερώτων/σ’αποδημία ( «Θεσσαλονίκη», σελ. 29).
Αδιάψευστη δύναμη και η αγάπη, ως συναίσθημα αιώνιο, αντίβαρο στον πόνο, στην απώλεια, στις διαψεύσεις. Ο Πετρόπουλος αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος της συλλογής του στην αγάπη και στον έρωτα ως καταφύγιο, ως ενσυναίσθηση, ως απαντοχή, ως διεκδίκηση, ως πάθος ερωτικό.
Η αγάπη./Μόνο αυτή./ Να φεύγεις με γεμάτες αποσκευές./ Κανείς δεν θα σε σταματήσει για έλεγχο./ Δέκα γραμμάρια ψυχή και έντεκα αγάπη.// (Όσο ταξιδεύεις)// Ο Έρωτας. Με και δίχως τελεία./ Πάντα με αποσιωπητικά…/ Καμιά φορά με άνω τελεία, με ερωτηματικό;/ Ή με θαυμαστικό!/ «Εκτός εισαγωγικών»/ (Και παρενθέσεων).// Μόνο ο έρωτας: τελεία και παύλα._ («21 γραμμάρια ψυχή -πριν φύγεις-», σελ.24).
Η συλλογή εναλλάσσει ομοιοκατάληκτο και ελεύθερο στίχο επιτυγχάνοντας ρυθμική πολυμορφία που όχι μόνο δεν κουράζει αλλά εντείνει τη συναισθηματική απεύθυνση. Το ύφος της γραφής λυρικό, υπαινικτικό συχνά εξομολογητικό δημιουργεί ένα κράμα δυνατών εικόνων. Ο ποιητής ανασύρει από τη φαρέτρα της φιλολογικής του παιδείας εύστοχους νεολογισμούς, εκφραστικές μεταφορές και προσωποποιήσεις, την τεχνική της διακειμενικότητας και τα αξιοποιεί όχι μονάχα σαν εργαλεία λογοτεχνικής δεινότητας αλλά και ως πειστήρια γλωσσικής ευρηματικότητας.
Η ποιητική συλλογή Άδυτο Αγίων μεταμορφώνεται σε ένα «κύπελλο ομορφιάς» που ο Θόδωρος Πετρόπουλος επιστρέφει γενναιόδωρα στις αναγνώστριες και στους αναγνώστες επιβεβαιώνοντας τα λόγια του Φρεντερίκο Γκαρσία Λόρκα: «Το ποίημα, το τραγούδι, η εικόνα, δεν είναι παρά νερό που αντλείται από το πηγάδι των ανθρώπων και πρέπει να τους το επιστρέφουμε σε ένα κύπελλο ομορφιάς, ώστε να μπορούν να πιουν και πίνοντας να καταλάβουν τον εαυτό τους».
Πηγές από το διαδίκτυο:
1. Μίσσιος Χρόνης (2017) Χρόνης Μίσσιος : «Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα»: https://www.koutipandoras.gr/article/xronhs-missios-na-mporeis-na-parameineis-anorwpos-me-tryferothta/
2. Λόρκα, Φρεντερίκο Γκαρσία (2023) Ο Φρεντερίκο Γκαρσία Λόρκα μέσα από τα δικά του λόγια: https://esquire.com.gr/culture/biblia/25364/o-federico-garcia-lorca-mesa-apo-ta-logia
