Με αφορμή την παράσταση Il Vangelo di Cassandra. Annunciazione di Una Genesi (Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας. Γεννητικό άγγελμα) του Δημήτρη Δημητριάδη στο Ημιόκταγωνο Le Murate, Φλωρεντία στα πλαίσια του φεστιβάλ θεάτρου, Fabbrica Europa 2025, μιλάμε με την ηθοποιό, Gemma Hansson Carbone. 

Το Ημιόκταγωνο (Semiottagono) του πρώην σωφρονιστικού συγκροτήματος Le Murate, στη Φλωρεντία, μεταμορφώθηκε σε έναν χώρο καθαρής αντήχησης. Το δάπεδο σκεπάζεται από ένα ροζ πέπλο που αναδύεται από τη γη και τυλίγει αργά τη μορφή της Gemma Hansson Carbone· το ύφασμα γίνεται ένδυμα και σάρκα, κοστούμι και σώμα ταυτόχρονα. Στο κέντρο, μια φωνή αρχίζει να πάλλεται — άλλοτε ανάσα, άλλοτε κραυγή, άλλοτε ψίθυρος που διαλύεται στο φως. Εδώ η Κασσάνδρα του Δημήτρη Δημητριάδη δεν προφητεύει· αναπνέει. Μιλά όχι για το μέλλον, αλλά για το παρόν που κατακαίγεται από την επιθυμία, την πίστη και την απώλεια.

-Στην παράσταση Το Ευαγγέλιο της Κασσάνδρας, το σώμα μοιάζει να είναι ο τόπος όπου γεννιέται και πεθαίνει ο λόγος· δεν ερμηνεύει, αλλά συμβαίνει. Πώς προσεγγίσατε αυτή τη σωματική διάσταση του λόγου, όπου η φωνή δεν περιορίζεται στη μετάδοση του κειμένου αλλά το ενσαρκώνει;

Για μένα η λέξη δεν είναι ποτέ κάτι που «απαγγέλλεται», αλλά μια ουσία που τη διασχίζεις. Ένα ακόμη όργανο του σώματος — άυλο αλλά απτό, που έχει δόνηση, θερμοκρασία, βάρος. Στο Ευαγγέλιο της Κασσάνδρας η φωνή είναι το σώμα μέσα στο οποίο η λέξη γεννιέται· είναι το πνεῦμα που την ανασταίνει και την καταλύει. Ο Δημητριάδης γράφει λέξεις που δεν ζητούν να ειπωθούν, αλλά να ενσαρκωθούν. Το σώμα γίνεται προσωρινή κατοικία τους, μια σπηλιά αντήχησης. Δεν προσπαθώ να «πω» το κείμενο — αφήνω εκείνο να με περάσει, να με μεταμορφώσει. Κάθε ήχος, κάθε αναπνοή, γεννιέται από μια κίνηση και την ίδια στιγμή τη γεννά. Εκεί δεν υπάρχει πια διάκριση ανάμεσα στη φωνή και το σώμα· είναι μια συνεχής μετάβαση από το ορατό στο άυλο.