Στιγμές Που Δεν Πονάνε

Ψαλιδίζει τις άκρες των μαλλιών της ,
μία-μία, επιμελώς,
στο παράθυρο μπροστά.
Ο ήλιος φωτίζει τις τρίχες στο πάτωμα όπως πέφτουν

στιγμές που πέρασαν
και πλέον δεν πονάνε.

Απέναντί της εκείνος ,
πλάτη ίσια, βλέμμα στο χαρτί.
Ένα βιβλίο του Σεφέρη ανοιχτό,
ένα μολύβι Faber που σταματά,
σημειώνει,
σβήνει,
και πάλι ξαναγράφει
«κράτησες μονάχη σου ὅλη
τν τραγική κλεψύδρα»,
κάτι που δεν της λέει,
μα θα της το διαβάσει.

Η σιωπή τους

ύφασμα λεπτό που τους ενώνει.
Και ανάμεσά τους
μόνο αυτή η απλή, αθόρυβη σιγουριά
πως κάπως έτσι μοιάζει
η αγάπη.