Οι Άγγλο-Καναδοί ποιητές δραστηριοποιηθήκαν τη δεκαετία του 1920, αλλά η ομαδική τους ανθολογία, New Provinces (Νέες επαρχίες), πρωτοεμφανίστηκε μόλις το 1936. Οι Καναδοί εκδότες δεν έδειχναν ενδιαφέρον για την ποίηση μέχρι τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πατρική μορφή της σύγχρονης Καναδικής ποίησης είναι ο E.J. PRATT (1883-1964), γεννημένος στη Newfoundland (Νέα Γη). Ο Πράττ, που ξεκίνησε ως Μεθοδιστής ιερέας, είναι ένας καλός, ρωμαλέος αφηγηματικός ποιητής. Το λυρικό του ταλέντο ήταν περιορισμένο, αλλά η γλώσσα του είναι θαυμαστά διαυγής και επιδέξια η στιχουργία του εντός των περιορισμών της. Ξέκοψε απ’ τις παλιές, μηχανικά γραφικές διαδικασίες να φτιάξεις μια ποίηση που πράγματι τηρούσε και φυσικές και αστικές πορείες. Είναι ένας πραγματικά δυναμικός ποιητής, ο οποίος εισήγαγε ένα οποιοδήποτε είδος σχετικής επιστημονικής πληροφορίας στο έργο του. Και πεζολόγος δεν είναι ποτέ. Ασχολείται με κοινά θέματα, αλλά τα καρυκεύει με ειρωνεία. Αν απέτυχε ν’ αποκτήσει παγκόσμια φήμη, είναι επειδή, τελικά, δεν μπόρεσε να λύσει τις διφορούμενες στάσεις του: η ζωτικότητά του, μερικές φορές ξένοιαστη αλλά ποτέ παιδιάστικη, κείται μεταξύ άγριο ειρωνικό νατουραλισμό και μια σπλαχνική γαλήνη. Η πίστη κι ο θεϊσμός απλώς υπάρχουν σαν αντίθετα στο έργο του. Δεν βρήκε ποτέ μια γλώσσα αποφασιστικότητας , κι έτσι στερείται αυτή τη βασική σοφία που χαρακτηρίζει τη δουλειά ενός μείζονος ποιητή.
Οι ποιητές της επονομαζόμενης Montreal School (Σχολή Μόντρεαλ) της δεκαετίας του Είκοσι έμαθαν από τον Πράττ να ευρύνουν τον σκοπό τους ώστε να συμπεριλάβει κάθε άποψη ζωής, μόνο που χρησιμοποιούσαν πιο σύντομες μορφές.
Ο πιο ενδιαφέρων και ταλαντούχος αυτής της Σχολής ήταν ο Εβραίος ποιητής A.M. KLEIN (ΚΛΑÏΝ) (1909-72), που έμεινε ποιητικά σιωπηλός μετά το 1948, όταν δημοσίευσε The Rocking Chair (Η κουνιστή πολυθρόνα), η τέταρτη συλλογή του. Το πρώτο του βιβλίο είχε τον τίτλο Hath Not a Jew… (Δεν έχει ο Εβραίος…) (1940). Ακολούθησαν το Hitleriad (Χιτλεριάδα) και Poems (Ποιήματα) (1944). The Second Scroll (Ο δεύτερος πάπυρος), ένα εμπειρικό μυθιστόρημα, δημοσιεύθηκε το 1951. Ο Κλάιν, ποιητής του Κεμπέκ, τον Γάλλο-Καναδικό συντηρητισμό αυτής της επαρχίας τον βλέπει από την δική του Εβραϊκή συντηρητική θέση. Είναι πράγματι ένας άνθρωπος που στέκεται απόμερα, αν και το έργο του έχει μεγάλη εκτίμηση. Έγραφε από την άποψη ενός εκλεπτυσμένου αλλά αφοσιωμένου Εβραίου. Είναι μοναδικός λόγω της ακούσιας (μα Εβραϊκής) ειρωνείας και την αξιοσημείωτη χρήση της γλώσσας. Δίνει την εντύπωση ότι δεν πήγε στο κοσμικό Ισραήλ (εργαζόταν στις δημόσιες σχέσεις στο Μόντρεαλ) υπ’ αυτές τις συνθήκες, προτιμώντας να δουλεύει σ’ ένα λιγότερο κοσμικά εξοργιστικό Καναδά. Ωστόσο, ήταν ένας ένθερμος υποστηρικτής της ίδρυσης του Ισραήλ καθώς για τις διαμαρτυρίες εναντίον τις φρικαλεότητες των Ναζί.
Ο Κλάιν ήταν ο πιο πρωτότυπος αγγλόφωνος ποιητής του Καναδά, και ίσως ο μοναδικός της γενιάς του, αν και βαθιά ριζωμένος στο παρελθόν της φυλής του, ήταν εξ ολοκλήρου ανικανοποίητος με τις ποιητικές διαδικασίες του ενενηκοστού αιώνα.
