Στιγμές Που Δεν Πονάνε
Ψαλιδίζει τις άκρες των μαλλιών της ,
μία-μία, επιμελώς,
στο παράθυρο μπροστά.
Ο ήλιος φωτίζει τις τρίχες στο πάτωμα όπως πέφτουν
στιγμές που πέρασαν
και πλέον δεν πονάνε.
Απέναντί της εκείνος ,
πλάτη ίσια, βλέμμα στο χαρτί.
Ένα βιβλίο του Σεφέρη ανοιχτό,
ένα μολύβι Faber που σταματά,
σημειώνει,
σβήνει,
και πάλι ξαναγράφει
«κράτησες μονάχη σου ὅλη
τν τραγική κλεψύδρα»,
κάτι που δεν της λέει,
μα θα της το διαβάσει.
Η σιωπή τους
ύφασμα λεπτό που τους ενώνει.
Και ανάμεσά τους
μόνο αυτή η απλή, αθόρυβη σιγουριά
πως κάπως έτσι μοιάζει
η αγάπη.
********
Πηνελόπη
Ράβω ξηλώνω ράβω το φτωχό μου υφαντό
και το κρεβάτι μου σκεπάζω
αόρατο να είναι
το μυστικό λιμάνι σου.
Μέσα μου αιωνίως παλεύουν η Κόρη με τη Μάγισσα
όμως αγρίμι ποτέ δεν ξέχασα πως είμαι.
Κι αν εσύ με βλέπεις εξημερωμένη γάτα
που κουλουριάζεται στα πόδια σου
και χάδια σού γυρεύει:
Το νου σου,
Αδάμ,
πέντε χιλιάδες χρόνια
επιβιώνω
δίχως τα νεφρά μου.
***
Μικρή Σπηλιά στον Αντίχειρα
Εγώ δεν μπορώ να σου γράψω για βράχους,
κύματα και τσαλακωμένες θάλασσες.
Να βάλω στη σειρά στίχους ασφαλείς,
δοκιμασμένους.
Δεν μπορώ να σου μιλήσω για φορτωμένα σύννεφα
και καταραμένους έρωτες, νησιά του Αιγαίου
και χρυσαφένιους ήλιους.
Να σε κάνω να πεις «ήτανε κρεσέντο»,
τι ευφυές το κορίτσι αυτό, καταραμένο.
Δεν μπορώ.
Αν κάτι μπορώ και ξέρω,
είναι να σου δώσω
αυτό που μέσα σου δεν βλέπεις,
αυτό που μέσα μου να δεις
δεν θα επιχειρήσεις.
Το ράγισμα στη φλέβα
που ο χρόνος το χρώμα της αλλάζει
και αρχίζει να μπλαβίζει,
το δέρμα μου που σπάει και τη χαμένη μελανίνη,
το νύχι στον αντίχειρα
που κάνει μια μικρή σπηλιά
γιατί το χτύπησα στην πόρτα
εξαντλημένη από εκπληρώσεις.
Αν κάτι μπορώ και συνεχώς παιδεύω
είναι το ίδιο μου το αίμα και τα οστά μου.
Τα νύχια της γάτας μου στο σαγόνι μου τα βράδια,
τη μικροσκοπική καρδιά της πάνω στην καρδιά μου,
η σιωπή που με κρατάει ζωντανή,
τον καθημερινό μου λογχισμό της σταύρωσης,
το κούφωμα της πέτρας
και της εκκλησίας το ταβάνι,
κι αυτή η ταλαιπωρημένη ασπίδα
που συνεχώς από το χέρι μου γλιστρά
και φονεύει τους προφήτες.
