Κωνσταντίνα Χατζηγιάννη, Ποιήματα
27Μαΐ
Προσευχή
Πάτερ ημών
πάνω στους κοκκαλιάρικους ώμους μας,
στο δίπλωμά τους, εκεί που φωλιάζει
το τελευταίο χνώτο του νεκρού αδελφού.
Στα πόδια μας
που μελανιάζουν απ’το κρύο
ίδια με τα γλυπτά σου ηλιοβασιλέματα.
Στα βλέφαρά μας
-βαραίνουν ασυντόνιστα τις μέρες
και τις νύχτες της ανέχειας.
Τότε περισσότερο θέλουν να φύγουν από πάνω μας
έτσι κι αλλιώς προορισμό δεν έχουν.
Τα χέρια μας, Στο λέω
είναι που δεν έχουν δύναμη
ν’αγγίξουν το ένα τ’άλλο
Μένουν αμήχανα αντίκρυ
με σημάδια που δεν θυμόμαστε.
Είμαστε πολλοί
χωρίς να χρειάζεται να μετρηθούμε.
Μας πόνεσαν οι αριθμοί
όπου και να μας συνάντησαν
κι εμείς δεν ξέραμε τις πράξεις.
Πάτερ ημών
είμαστε όλοι κουρνιασμένοι
στην ποδιά σου.
Είναι όμορφη η ζέστη σου
-πώς μπόρεσες και την έσωσες
κι έχεις τώρα να μας φιλέψεις.
Σε θαυμάζουμε
ένας ένας , με το κουρασμένο φύλο μας
για τις διαφορές που μας χρέωσες
-ακόμη και τα ξημερώματα-
που πεθαίναμε όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Μείνε εδώ πατέρα μας
κι εμείς θ’αρχίσουμε ν’αναπνέουμε λιγότερο
μήπως καταφέρουμε
να συγκεντρωθούμε στην ύπαρξή μας.




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)





















