Στρατής Παρέλης, Ποιήματα
21Ιου
Ένας θησαυρός που θα σκοτώσει τον κάτοχό του, ένα
χρυσάφι κολασμένο
Που, αιμοσταγές, ζητά να ντροπιάσει
το σκοτεινό φως της απόκτησης, μια υπεραξία
καταστροφική
Που σκαρφαλώνει στην συνείδηση ώσπου
η συνείδηση γίνεται
Βρωμερή και αγκαθένια.
Ένα πολίτευμα που αγγίζει
την δικαιοσύνη από ανέντιμη μεριά,
Τόκοι που μένουν φυλαγμένοι για να ασχημύνουν
Τον που τους έχει-
Βαραίνει το κλίμα,
η εποχή έχει πολεμική ουσία, θα μείνουν
περήφανοι οι λαοί ή
Θα ευτελίζονται όλα;
Όσο αναρωτιέσαι τόσο πέφτεις
σε βαθιά πηγάδια…
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)





















