Μίσχος

Φυτεύω μίσχο σε τρομαγμένο αλγόριθμο.
Εκρήξεις νάνων αστέρων,
έπαρση νάνο-ανθρώπων.
Ένας χρόνος νάρκισσος
Δολοφονεί τους υπόλοιπους χρόνους.

Προνόμια.

Κοιτάς τις φλέβες σου
Κοιτάς τις φλέβες σου
Κοιτάς τις φλέβες σου
Ουφ! Ανακούφιση.
Άρχισε πάλι να κυλά και είναι κόκκινο και αυτή τη φορά.

Γράφω στον αλγόριθμο.
Πώς σε λένε; τον ρωτώ
“Αν με ονοματίσεις θα υπάρξω”
Δεν ξαναρωτώ,
φοβάμαι.
Όχι χθες, όχι αύριο.
Τώρα φοβάμαι.

Αλεξίσφαιρο

Θρυμματίζω απομεινάρια φωτός μέσα στη νύχτα,
να μη ξεχνώ πόσο έντονο είναι το σκότος.
Ξεπλέκω δάκτυλα να αφουγκραστώ τη φωτεινότητα,
μου τα κόβεις,
εσύ με την κλειστή αναπνοή
την κλειστή ανθρωπιά
την κλειστή συγγνώμη.
Συναρμολογώ αλεξίσφαιρα μέσα στο σκοτάδι