Αργυρώ Πατσού, «Σιμούν»
12Οκτ
(Το Κάποτε στο Μέλλον)
Ήτανε κάποτε ένα βεγγαλικό
αιώνες που αναμάσαγε
στον ίδιο πυρωμένο ουρανό
την ίδια αστραπιαία ιστορία
***
Πάντα ερχόμουν από την Ανατολή
Πάντα καιγόμουν γρήγορα
Πάντα ξεθύμαινα στη Δύση
Μα ετούτη τη φορά είναι ανάγκη να καώ αργά
Είναι ανάγκη ξένα καύσιμα να χρησιμοποιήσω
***
Παράξενη ράτσα
μέρες που βαστά χωρίς νερό
Κράσεις γερές
Μέσα σε πλέγματα ηλιακά
οντότητες φειδωλές
Εύρωστη ύλη
που ανακυκλώνεται σε μετρημένες δόσεις
Το καραβάνι μου
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)




















