Wilfrid Wilson Gibson (1878-1962), Ποιήματα (μετάφραση-σημειώσεις: Κώστας Μαντζάκος)

Υποχώρηση

Από την αργή υποχώρηση τσακισμένος, σαστισμένος,

μεσ’ απ’ της νότιας πεδιάδας τις αποπνικτικές λεύγες,

μεσ’ απ’ του ποδοπατημένου σταριού τις καυτές λεύγες,

απ’ των ποδιών το βηματισμό μισότυφλος, μισοζαλισμένος

κι απ’ τη ζέστη τ’ Αυγούστου που η σκόνη την ποτίζει,

ονειρεύτηκε λουλούδια σε μιαν αγγλική αλέα,

θάμνων άνθη, που μετά τη βροχή το καθένα στραφταλίζει –

επιλόβιο, βουτυρόχορτο, σπειραία.

Επιλόβιο, βουτυρόχορτο, σπειραία –

τ’ αθώα ονόματα σχημάτιζαν μιαν επωδό δροσερή –

επιλόβιο, βουτυρόχορτο, σπειραία,

στο πονεμένο του μυαλό να ηχεί, να κουδουνίζει,

μέχρι που πάλι σαν παιδί άρχισε να ψελλίζει –

Επιλόβιο, βουτυρόχορτο, σπειραία.