Έλενα Λιαποπούλου Αδαμίδου, Τρία ποιήματα
2Δεκ
Μελαγχολία
«Πες μου τι σημαίνει πίστη.» [Από Νοσταλγία του Andrei Tarkovsky.]
I.
Την καλώ σε εμένα
όπως, φαντάζομαι, ο προσκυνητής τα θεία.
Ανοίγω ρυτίδα-ρυτίδα το δέρμα της
και μέσα της, από μέσα μου
ήλιους λιώνουν τα άλγη, οι μητέρες.
Τα δάκρυα πατούν
γενναία στο σκαμνί της
να κρεμαστούν από τα μάτια μου
και να τα κοκκινίσουν
όπως οι καθρέφτες τους προσκυνητές.
Διαβάστε περισσότερα1 Σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















