[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ]

1. “Ζωντανεύουν στα χέρια σας

Θυμάμαι το κλειδί
κάθε πρωί στις οκτώ
ο κάτοχός μου δεν άργησε ποτέ,
ο βαθύς μεταλλικός ήχος έτριζε στις καρδιές των
χαραγμένων ξύλων
κι ένα σκονισμένο φως έλουζε τις επιφάνειες
κάθε πρωί στις οκτώ.
Κάθε πρωί ήταν θαμπωμένα τα τζάμια από τις
νυχτερινές μας επιδρομές
στον μεγάλο κεντρικό χώρο του γωνιακού
παλαιοπωλείου,
όσο ο κάτοχός μου έλειπε, οι ξύλινες ανάσες μας
γύρευαν μια μικρή ματιά έξω στον μεγάλο κόσμο,
κολλούσαν πάνω στο γυαλί και άφηναν εκεί λίγο
από το βερνίκι τους.

Κάποια από μας ήταν σπασμένα,
αυτά ο κάτοχός μου τα είχε στριμώξει σε μια
από τις τέσσερις γωνίες του προαύλιου χώρου
και τα άφηνε εκεί καιρό,
ίσως περνούσε εκείνος ο τρομαχτικός άνθρωπος
με τη βραχνιασμένη φωνή και τη
σαραβαλιασμένη καρότσα
μα ούτε εκείνος τα πλησίαζε και έμεναν εκεί
με την ψευδαίσθηση πως για να είναι
στοιβαγμένα έξω
ελεύθερα θα είναι,
κι ας είχαν σπασμένα πόδια
κι ας μην τα ζήτησε ποτέ κανείς
ούτε καν εκείνος ο σημαδεμένος άνθρωπος.

Ο κάτοχός μου δεν άλλαζε ποτέ κλειδαριά
κι έτσι μπορούσα να ακούω τη σκουριά
να προχωράει,
κάθε πρωί και μια ανεπαίσθητη αλλαγή
στον ήχο
μια ελάχιστη, παραπανίσια απόσβεση
στο σκληρό γύρισμα,
στην υπενθύμιση της σιδερένιας κατοχής.