Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος είναι ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους μας, αδιάλειπτα και με συνέπεια παρών από τη δεκαετία του ’80 έως και σήμερα, ακούραστος, αεικίνητος και ανήσυχος, με το πάντοτε εντελώς προσωπικό του αφηγηματικό ύφος.

Τα έργα του -μυθιστορήματα και δοκίμια, αρκετά εξ αυτών με αυτοβιογραφικές αποχρώσεις- ξεπέρασαν τα σύνορα, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες, μεταφέρθηκαν στο θεατρικό σανίδι και στη μεγάλη οθόνη. Προκάλεσε αίσθηση με το πρώτο του βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων «Κομματάκια» το 1979, (μαζί με τα «Διόδια» και τα «Τζιτζίκια» συνιστούν μια άτυπη τριλογία και επανακυκλοφόρησαν σε ένα τόμο με τίτλο «Η γενιά μου»), καθιερώθηκε ως η νέα λογοτεχνική φωνή της εποχής του (ανάμεσα σε ήδη σπουδαίες φωνές) κι έκτοτε, ό,τι κι αν έγραψε και γράφει δικαίως προκαλεί συζητήσεις και κάθε του νέο βιβλίο είναι μικρή εκδοτική γιορτή.

Πολυπράγμων (πεζογράφος, σεναριογράφος, αρθρογράφος , δάσκαλος δημιουργικής γραφής), ευφάνταστος, ρομαντικός, τολμηρός, πολυγραφότατος, με μια εξονυχιστική κι ευθύβολη ματιά στον άνθρωπο, στη χώρα, στις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, αποτύπωνε και αποτυπώνει με τρομακτική ακρίβεια το κλίμα της κάθε εποχής, την κοινωνική πραγματικότητα, τις ρωγμές και τα σκούρα σύννεφα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Και πλάθει ήρωες αληθινούς, χαρακτήρες πέρα για πέρα οικείους, ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που ονειρεύονται, παγιδεύονται, μελαγχολούν, που αγωνίζονται να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους κι εντός τους, που καίγονται στη φωτιά που οι ίδιοι άναψαν. Απίστευτα γνώριμοι, αθώοι, αυτοκαταστροφικοί, ένοχοι, σφόδρα ερωτευμένοι κι ερωτεύσιμοι, υποκείμενα και αντικείμενα πόθου, μοναχικοί, ανασφαλείς, ευάλωτοι, ιδεαλιστές, «νοικοκυραίοι» και «ανοικοκύρευτοι», παραβάτες, αποκλεισμένοι, ακροβάτες στο κενό τους, λυπημένοι, θύτες και θύματα των επιλογών και των πράξεών τους . Όλη η Ελλάδα του πρόσφατου χθες και του σήμερα στην αφηγηματική παλέτα που σταθερά τόσα χρόνια κρατά ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος και μ’ ένα αφηγηματικό βάθος την φιλοτεχνεί σε υποδειγματικά μυθοπλαστικά και μη μυθοπλαστικά έργα που μας συγκινούν και μας εξιτάρουν.