Ανθή Πάνου, Ποιήματα
28Φεβ
Σαν η μοναδική μου ηδονή
Ένα ακόμη κεφάλαιο στο βιβλίο, σαν προάγγελος ενός βέβαιου θανάτου.
Ένα ακόμη ποίημα, σαν να σού μιλάω.
Μία ακόμη φορά το σώμα σου μέσα στο δικό μου, σαν να μη μπορεί να βρει θέση αλλού.
Ένα ακόμη φιλί, σαν να είναι το τελευταίο.
Ένας ακόμη πόνος, σαν να τρέφομαι μόνο σαρκικά.
Εσύ, σαν η μοναδική μου ηδονή.
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)

![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















