ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ

Κι όμως δυσκολεύομαι να θυμηθώ τις μυρωδιές του μπακάλικου
Ωραία τα σούπερ μάρκετ αλλά ο εξαερισμός καταπνίγει τη μνήμη
Κι αποδυναμώνει τις παλιές καλές οξύμωρες αισθήσεις
Μικρό παιδί σαν πήγαινα με τα κέρματα στο χέρι στον μπακάλη τρέχοντας
Απολάμβανα τις γεύσεις και τις μυρωδιές ενός ανεξερεύνητου κόσμου
Τα σακιά με τα φασόλια το ρύζι τις φακές τις κονσέρβες τις καραμέλες
Τις σκοτεινές και υγρές γωνιές με τους ντενεκέδες και τα ξέχειλα κιβώτια
Τα τυριά τις σαρδέλες τις ρέγκες τις ελιές τους μπακαλιάρους τα παστά χοιρινά
Μια πανδαισία από αλλόκοτες εξάψεις εκστατικές στιγμές και θολά μηνύματα
Και τώρα ο μίζερος χρόνος να τα σκεπάζει όλα αυτά με ποντικοφαγωμένο αλεύρι

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ

ΣΤΟΝ Κήπο της ΕΔΕΜ ποια θα ήταν άραγε η τουριστική ατραξιόν;
Φαντάζομαι η Εύα, το Φίδι και το Μήλο σαν σόου σε καμπαρέ
Ο Αδάμ σε ρόλο κομπάρσου να καμαρώνει στα λαμπερά σκηνικά..
Τα τουριστικά λεωφορεία να καταφθάνουν ασταμάτητα στη σειρά.
΄Ολες οι περίεργες γλώσσες της γης ν΄ ακούγονται ζωντανά
Μα και γκρίνια και βλαστήμιες για το κουραστικό ταξίδι.
Και το χειρότερο απ΄ όλα όταν οι τουρίστες μαθαίνουν πως δεν υπάρχει
Φαστφουντάδικο ή ρεστοράν και μόνο τα φρούτα αφθονούν
Τα πιτσιρίκια τότε αρχίζουν να κλαίνε διαολεμένα, οι μαμάδες ταράζονται
Οι μπαμπάδες ψάχνουν απεγνωσμένα να βρούνε τον διευθυντή
Αλλά διευθυντής στον Κήπο της Εδέμ είναι μονάχα ο Θεός
Τότε απαιτούν να δουν τον ίδιο τον Θεό να του τα ψάλλουν ένα χεράκι
Τα θηρία από τον θόρυβο τρομάζουν και τρέχουν μανιασμένα
Κάποιοι ρίχνουν την ιδέα να τα πάρουν με τις καραμπίνες στο κυνήγι
Δεν προλαβαίνουν γιατί καταφθάνουν κάτι περίεργοι τύποι ντυμένοι στα λευκά
Και σαν σεκουριτάδες τους πετάνε κλωτσηδόν έξω από τον κήπο και η πύλη κλείνει
Οι τουρίστες εξοργισμένοι απειλούν πως όλα αυτά δεν θα περάσουν έτσι
Θα βουίξουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από καταγγελίες κι αντεγκλήσεις
Ακούς εκεί αυτός ο περίφημος θεός που για χάρη του ξοδεύουν τόσα λεφτά
Σε κεριά, σε εικόνες, σ΄ εκκλησίες, σε θυμιατά, σε παπάδες και σε καμπαναριά
Αντί να τους προσφέρει άνετη φιλόξενη και παραδείσια διαμονή
Με βία κι αποκοτιά από δημόσιο κήπο να τολμήσει να τους κλωτσοπετάξει
΄Αλλωστε όλοι τους από τις διαφημίσεις κάπως αλλιώς τα είχαν φαντασθεί
Και από τα λόγια των τουριστικών πρακτόρων πάλι κάτι άλλο είχαν εννοήσει.

ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΑΖΙ ΜΕ ΜΙΣΟΣ ΤΗ ΡΗΜΑΖΕΙ

Σκύβει το πουλί να πιει αίμα από το πηγάδι
Και τ΄ άσπρα του πούπουλα κοκκινίζουν σαν το ρόδι
Η αυγή τυλιγμένη στην άσπρη της χλαμύδα αργοροδίζει
Θεόρατη κόκκινη βεντάλια ανοίγει πλατιά στον ορίζοντα
Κι ο κόκκινος κύκλος φανατίζει την οργή και τη φωτιά
Νιώθω τόσο μόνος με τις αστραπές να με καρφώνουν
Αμείλικτα τρυπώντας του μυαλού το κάθε ψίχουλο
Συνδαιτυμόνες στο τραπέζι μου πάλι η πίκρα κι ο ίλιγγος
Την πολιτεία το κόκκινο χαλάζι με μίσος τη ρημάζει
Σκύβει το πουλί να πιει αίμα από την παλάμη μου
Το διώχνω αλλά πάντα επιστρέφει μ΄ ένα ράμφος κόκκινο
Πιο κόκκινο κι από το αίμα του σφαγμένου πετεινού
Την πολιτεία το κόκκινο χαλάζι με μίσος τη ρημάζει

ΔΙΑ ΜΑΚΡΟΝ

Κοντεύει άπειρο – πώς και πότε να θυμηθείς
Την πορεία του διηνεκούς τραύματος
Από τον ορθοστάτη ως τον φανοστάτη;
Οι κεραίες των πολυκατοικιών της γειτονιάς λιώνουνε
Στον απόηχο από τους ψιθύρους της απόκοσμης σιωπής
Αλλού γεννήθηκες – αλλού έκλαψες – αλλού λύγισες
Αλλού υπηρέτησες φαντάρος – αλλού απήγγειλες
Την πρώτη ραψωδία της ζωής σου σε ημιστίχια
Κι εδώ που σφράγισες τις παρακαταθήκες σου
Εδώ βρίσκεσαι – κοσκινισμένος στις στάχτες
Να εκλύεις πράσινο φως σε ρουτινιάρικες συνήθειες

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο