Κωστούλα Μάκη, Ποιήματα
22Απρ
Οικεία κακά
Τα οικεία κακά
φυλάσσονται
σε χαλασμένο κλίβανο.
Η απολύμανση εφικτή
στα ζώντα πάθη
κι ας τα ξεπλύνει ύστερα
ο χρόνος.
Φύλα την ποίηση
μού είχες πει
από τις συναισθηματικές εξάρσεις.
Οι αρχαίες ηρωίδες
απ’ την πολλή τη χρήση
σεντόνια με μεγάλες τρύπες.
Τα λυρικά εμβατήρια
του εθνικού καημού
πετρελαιοκηλίδα απλωμένη.
Αδιάφορα από πάνω της πετούν
τσίου τσίου
άκακα τα πουλάκια.
Από μακριά
οι παραθεριστές
όλα τα βλέπουν ειδυλλιακά.
Αρκεί τα τέκνα τους
να μην πάνε στα βαθιά.
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)





















