5
Μπερλίν Μπερλίν
με είδες στο όνειρό σου χθες
ταξίδευα μποέμικα Ινδίες Τζαπάν Αμέρικα με κιμονό και με ένα δώρο
Μπερλίν μου ασυνάρτητο τι λες;
πως ονειρεύομαι έναν γκάγκστερ
να έχει το όπλο στο δεξί όπλο γεμάτο με κρασί κόκκινο και με ένα ρόδο
Μπερλίν μου ασυνάρτητο τι θες;
αυτό ονειρεύεσαι μου λες
να ζήσεις επικίνδυνα να είσαι σκοτεινή
και γέλασα με όλη μου την ψυχή
μα εγώ δεν είμαι γκάγκστερ
εγώ δεν έχω όπλο μόνο κρασί και μουσική
και μες στον παραλογισμό σου
ακούω τα λάμδα σου τα χι σου και τα ρο σου
ξέφρενη γάτα το εγώ σου
και Βερολίνο
και κάνει κρύο
και περπατάω
και ο ουρανός πώς είναι εκεί, ρωτάω
σύνηθες γκρι απαντάς
ανήλιαγος, σκυφτός από ενοχές που φόρτωσαν στα κύτταρά σου
στο ολόλευκό σου δέρμα στα αγγελικά μαλλιά σου
πετάω τα ρούχα μου ανοίγεις την καρδιά σου
μισοαγγλικά ασυνάρτητα
γερμανικά ασυνάρτητα
ελληνικά ασυνάρτητα
δεν θέλησα κανέναν γκάγκστερ
***
6
Σαν την Τζόαν Μπαέζ πονάω
σαν τη Μάτση αγαπάω
αγόρι των λευκών ερώτων
μην κόβεις γέννησέ με να τραφώ από το αίμα σου
άσε με
τον πόνο αυτών των κοριτσιών
λιγάκι να ξορκίσω τα καραφλά μωρά τους να κάνω
του έρωτα που μια ζωή περίμεναν παιδιά με μπούκλες όνειρα κυλινδρικά μέσα στις μπούκλες
κόντεψε κι εσύ μια φορά
μη χάνεσαι πονάς μόνος τους πόνους σου
γλεντάς
μόνος τους τόπους σου
σώσε τες μέσα μου σπαράζουν
σαν καλών εποχών γυναίκες
με ταλέντο πονάω
***
14.
Είμαι ένα χέρι έχω κερκίδα ωλένη φάλαγγες δαχτύλων
άρτιο χέρι αριστερό
μαύρα νύχια
μοβ φλέβες
σπασμένες φλέβες
άδειες φλέβες
κάποτε δεν ήταν έτσι
πότε;
έχω εκχυμώσεις
γρατζουνιές σημεία πράσινα
σαπωνοποιημένα δεν θυμάμαι τι συνέβη
δεν είχα και ποτέ μυαλό
οι μύες αδύναμοι
το ποτάμι με παίρνει από πού να κρατηθώ; πού το πετάξατε το σώμα μου;
είμαι ένα χέρι μόνο του θα έλεγα πως μοιάζω αριστερό – κάποτε σίγουρα – ένα χεράκι που επιπλέει στον ποταμό
ψάχνοντας να ταιριάξει στο υπόλοιπο κορμί του
***
31
Μηχανεύτηκα διάφορους τρόπους να πεθάνω
επέλεξα τον χειρότερο παρέμεινα
εδώ η κυβική ρίζα άπιαστου αριθμού μικρών θανάτων
εκτονώνεται πάνω μου
οι δείκτες του ρολογιού μαχαίρι και λεπίδι που με δείχνουν
κρυψώνα μέτρια πανταχού ο θεός παρών
εκκωφαντικοί ήχοι υπερπληροφόρησης
εξασθενούν την ακοή φόβος εγκατάλειψης χρόνια μασουλάει το μέσα
καμία ακτινογραφία δεν τον απέδειξε
η καρδιά συγκεντρώνει χτύπους
ανελλιπούς εργασίας φθείρεται σαν το στομάχι
η σκόνη από τα νεκρά σας κύτταρα
ευφραίνει τα ρουθούνια έπειτα ακόμα πιο βαθιά ώς τα πνευμόνια
νιώθω ύποπτη για αθέμιτο κανιβαλισμό
τέλος, το μυαλό η σίριαλ κίλερ μηχανή αυτοταπείνωσης τι μακελειό έχει συμβεί εκεί μέσα τι αιματοχυσίες η κάθε σκέψη τι αποτρόπαια εγκλήματα έχουνε διαπραχθεί
επέλεξα τον πιο σαδιστικό τρόπο
για να τελειώσω τη ζωή
παρέμεινα
********************************************************************************************
Πρόκειται για μία ποιητική σύνθεση που αποπνέει μια βαθιά υπαρξιακή διάσταση, όπου το νόημα της ζωής αναδύεται μέσα από την πάλη με τις μεγάλες αντιφάσεις και τις αέναες κυκλικές διαδικασίες του γίγνεσθαι, τη θνητότητα και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. H “επανάληψη του τέλους” υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της καταστροφής ως “θυσία” για τη δημιουργία.
Η ηθοποιός Κάτια Γέρου γράφει για τη συλλογή:
«Η Λίνα Φούντογλου, βουρκώνει από συγκίνηση ενώ την ίδια στιγμή γνωρίζει ότι αυτά που τη συγκινούν είναι ανύπαρκτα ή ψέματα. Ρομαντισμός και κοφτερή ευθυκρισία ταυτόχρονα. […] Μια απίστευτη, πρωτογενής σκέψη. Πόσες φορές σε στιγμές οδύνης δεν σκεφτήκαμε ότι χάσαμε τον εαυτό μας ανεπιστρεπτί, ότι αυτό που ήμασταν κάποτε, το χάσαμε. Ότι γίναμε χίλια κομμάτια και φοβόμαστε ότι αυτά τα χίλια κομμάτια δεν θα ξανακολλήσουν ποτέ. Αυτή η ιδέα της ποιήτριας για ένα αριστερό χεράκι που κολυμπάει να βρει το υπόλοιπο σώμα του, πραγματικά σου μένει αξέχαστη, σε σημαδεύει. […] Δεν είναι μόνο μια ποιητική ακτινογραφία της μοναχικότητας, ταυτόχρονα είναι ένα απίστευτα τρυφερό ποίημα, και είναι αυτό που εν τέλει χαρακτηρίζει τη γραφή της Λίνας Φούντογλου -πολυαγαπημένης μου μαθήτριας και συναδέλφου- ο φακός της ποιητικής προσοχής εστιάζει τόσο στα μεγάλα όσο και στα μικρά.»
Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ηθοποιός. Επίσης σκηνοθετεί στο θέατρο και διευθύνει το φεστιβάλ κινηματογράφου Piraeus Port Film Festival.
