Μονομεριάζουν οι χαρές,

καλοτυχιά θεμελιωμένη σε φαράγγια και χαράκια

ώρα που διασκορπίζεται στα διάσελα η πάχνη,

και ξαναδευτερώνει  όρκο ο Αποκόρωνας

στού αγριμιού το κέρατο και στού φιδιού τη γέννα.

Τέλεψε ο άθλος στου παππού το Νοτικό λιοστάσι,

Μοίρα μυριόκλωνη μια γέρικη ελιά, αργοζυγιάζεται,

στο μισεμό, στο γιαγερμό, στο σπίθισμα τ’ ονείρου,

με τ’ άγγιγμα της βλαστοσέρνει η ελπίδα,

στη ρίζα Θραψανιώτικο σταμνί

χρυσό πουλί του Αλικιανού στα κλώνια.

Μαντατοφόρος άγγελος σού μήνυσε

να διαγουμίσεις στη φεγγοβολή το χρέος,

η ξυπνημένη θύμηση,

μια λιτανεία μεγαλόπρεπη στα λιόδεντρα,

στο σείσμα και στο λύγισμα,

κατάνυξη, παράπονο τού πελαγίσιου ανέμου.