VI

Πάνω απ’ όλα τα πράγματα αγαπώ την  ψυχή σου. Μέσα απ’  της σάρκας  το πέπλο τη  βλέπω να λάμπει στα σκοτεινά: με τυλίγει, μ’ αλλάζει, να ξεχειλίσω με κάνει, μ’ αιχμαλωτίζει.

Και τότε μιλώ για να νιώσω την ύπαρξη μου, γιατί εάν δεν μιλούσα η γλώσσα μου θα ‘χε μουδιάσει, η καρδιά να χτυπά θα είχε πάψει,  κι εξολοκλήρου εγώ, δίχως λάμψη καμιά,  θα ‘χα στεγνώσει.

*

XI

Εντός σου βρίσκομαι.

Με μεταφέρεις και με ξοδεύεις.

Σε όσα κοιτάζεις, σε όσα αγγίζεις, όλο και κάτι δικό μου αφήνεις.

Γιατί εγώ  να πεθαίνω αισθάνομαι όπως μια φλέβα που το αίμα της χάνει.