Γοτθική ερωτική επανάσταση στο Σικάγο του ‘30

Ζωή είναι η ρωγμή μέσα στην ύλη, η επιμονή της συνείδησης να σημαίνει κάτι κι όταν γεννιέται από φόβο, επιθυμία ή ακόμα κι από σφάλμα.

Η «Η Νύφη» (The Bride) της Μάγκι Τζίλενχαλ δεν είναι μια ακόμη κινηματογραφική αναμέτρηση με τον μύθο του Φρανκενστάιν, είναι μια επαναδιατύπωση του ερωτήματος που έθεσε η Μαίρη Σέλλεϋ το 1818, τι σημαίνει να δημιουργείς ζωή, και ποιος φέρει το βάρος της επιθυμίας που τη γέννησε; Με φόντο το Σικάγο της δεκαετίας του 1930, μια πόλη που πάλλεται από βιομηχανική ένταση, ταξικές αντιθέσεις και την υπόγεια λάμψη της παρανομίας, η Τζίλενχαλ μετατοπίζει το γοτθικό σύμπαν από τα ευρωπαϊκά εργαστήρια στον αστικό πυρετό της Αμερικής του Μεσοπολέμου.

Η υπόθεση εκκινεί από μια αναγνωρίσιμη αφετηρία, ο Φρανκενστάιν, τον οποίο ενσαρκώνει ο Κρίστιαν Μπέιλ, στην εκδοχή του ως Τέρας και όχι ως δημιουργός, αναζητεί μια σύντροφο. Το αίτημά του απευθύνεται στην πρωτοπόρο επιστήμονα Δρ. Ευφρόνιους (Ανέτ Μπένινγκ), μια μορφή που ενσωματώνει τη ριζοσπαστική ορμή της εποχής, γυναίκα της επιστήμης, φορέας γνώσης και ταυτόχρονα ηθικού διλήμματος. Μαζί επαναφέρουν στη ζωή μια νεαρή γυναίκα, την οποία υποδύεται η Τζέσι Μπάκλεϊ. Έτσι γεννιέται η Νύφη, όχι ως παθητικό δημιούργημα, αλλά ως παρουσία που σταδιακά υπερβαίνει τις προθέσεις των δημιουργών της.

Στον πυρήνα της, η «Νύφη» μοιάζει να πραγματεύεται την αγωνία της επιθυμίας, ο Φρανκενστάιν δεν ζητά απλώς αγάπη, αλλά επιβεβαίωση της ύπαρξής του. Η Νύφη, αντιστρόφως, καλείται να υπάρξει χωρίς να οφείλει την ταυτότητά της σε εκείνον που την επινόησε. Η μετατόπιση από τον τρόμο στον ρομαντισμό και από εκεί στην πολιτική αναταραχή, υποδηλώνει μια αφήγηση όπου το τέρας δεν είναι το αποκλίνον σώμα, αλλά η κοινωνία που αδυνατεί να αποδεχθεί τη ριζική ετερότητα.