Ιωάννα Χριστοφόρου-Θεοχάρη, Δύο ποιήματα
19Σεπ
Αφύπνιση
Ατρόμητος σαν φρουρός
στης ζωής μου την είσοδο στάθηκες.
Την πόρτα πολλοί άνοιξαν,
ενώ εγώ σαν ίσκιος έφευγα.
Το περιτύλιγμα μου χάζευαν
όσοι το φαίνεσθε είχαν για σημαία,
γι αυτούς αδύνατο να νιώσω κάτι.
Με όρκους αιώνιας αγάπης
άλλοι έπαιξαν τα χαρτιά τους
κι άλλοι με ξίφη υπόσχονταν
επίγειες κατακτήσεις.
Κανείς δεν ήταν τόσο ικανός,
κανείς τόσο γενναίος,
τα μάτια μου,
κάτι τόσο απλό,
μα τόσο σύνθετο να ανοίξει.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)



















