ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ
Μη σταματάς να προχωρείς
κι ας είναι δύσκολοι οι καιροί
αδιάβατοι οι δρόμοι.
Σου κόβουν το σχοινί που ακροβατείς.
Εμπόδια φοβερά στέκουν μπροστά σου.
Μη σταματά να προχωρείς
κι ας είναι σάπια η ζωή
κι ο νους σου προδομένος.
Μη σταματάς να προχωρείς
κι ας φαίνεται πολύ μακρύς
ο δρόμος δίχως τέλος.
Υπάρχει τέρμα στον καημό.
Μη σταματάς να προχωρείς
αν θέλεις κάποτε να φτάσεις.
*
HÖR NICHT AUF
Hör nicht auf weiterzuschreiten
auch wenn die Zeiten schwierig sind
die Wege unpassierbar.
Man schneidet dir das Seil auf dem du balancierst.
Schreckliche Hindernisse stehen dir vor.
Hör nicht auf weiterzuschreiten
auch wenn das Leben verdorbenist
und dein Geist verraten.
Hör nicht auf weiterzuschreiten
auch wenn es scheintsehr langzu sein
der Weg ohne Ende.
Das Leid hatein Ende.
Hörnicht auf weiterzuschreiten
falls du irgendwannmal ankommen willst.
****************************
ΣΗΨΗ
Δεν σεβάστηκαν τίποτα
τα σκουλήκια.
Τον βρήκαν ξαπλωμένο
εύκολη λεία.
Πρώτα του φάγανε τα μάτια.
Μετά προχώρησαν στο σώμα.
Στο τέλος στην καρδιά.
Κι απόμεινε ένας σκελετός
όπως και τόσοι άλλοι πριν
και τόσοι που θα ακολουθήσουν.
Γι’ αυτό
όσο τουλάχιστον θα ζεις
πρόσεχε
μήπως σε βρούνε ξαπλωμένο.
*
VERWESUNG
Sie respektierten nichts
die Würmer.
Sie fandenihnim Liegen
leichte Beute.
Erstfraßensie die Augen.
Danach den Körper
Am Ende das Herz.
Und übrig blieb ein Skelett
sowie auchviele andere davor
so wie auch viele darauffolgende.
Deswegen
so lange wenigstensduleben wirst
gib Acht
dass sie dich nicht im Liegen finden.
***********************
ΘΡΗΝΟΣ
Φουρτούνιασε η θάλασσα.
Απελπισμένα κύματα
χτυπιούνται στα βράχια.
Η θάλασσα φωνάζει:
– Όχι άλλον Αϊλάν!
Και φτάνει ο αντίλαλος
στη Λαμπεντούζα
στο Φαρμακονήσι
και σ’ όλη τη Μεσόγειο.
Κλαίνε οι γλάροι:
– Όχι άλλον Αϊλάν!
Και μένει μέσα μου ο θρήνος
που κάθε βράδυ με ξυπνά
και μου ζητάει να παλέψω.
*
WEHKLAGE
Stürmisch ist das Meergeworden.
Verzweifelte Wellen
SchlagengegendieFelsen.
Das Meerschreit:
– Keinen Ailanmehr!
Und das Echo schallt bis
Lampedusa
Pharmakonisi
und bis zum ganzen Mittelmeer.
Es weinen die Möwen:
– KeinenAilanmehr!
Und die Wehklage bleibt in meinem Inneren hängen
die mich jeden Abend aufweckt
und mich auffordert zu kämpfen.
**********************************************
Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά το 1978. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα 9 ποιητικές συλλογές και μία συλλογή διηγημάτων. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα βουλγάρικα, στα αγγλικά, στα αλβανικά, στα ισπανικά στα πακιστανικά και στα σουαχίλι. Είναι μέλος της ομάδας: «Απόδραση στον λόγο και την τέχνη». Διατηρεί μόνιμη στήλη κριτικής βιβλίου στο ηλεκτρονικό περιοδικό www.vakxikon.gr . Κριτικές του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό «Μανδραγόρας» και στο ηλεκτρονικό περιοδικό “Fractal Art”. Διαχειρίζεται τα blogs: www.poihtikostayrodromi.blogspot.gr www.theoharispapadopoulos.blogspot.com
