Ιωάννης Γκούμας, Ποιήματα
28Σεπ
Θυσία
Γιέ μου, ψυχή της ψυχής μου
Γιέ μου, ζωή της ζωής μου
Τον άνεμο έχω παρακαλέσει
Γοργά τις θάλασσες να διαβεί
Στης άσπλαχνης ξενιτιάς τα μέρη
Το δάκρυ μου βάλσαμο να φέρει
Με ‘κείνο το καμένο σ0υ κορμί να δροσιστεί
Με ‘κείνο η πονεμένη σου ψυχή ν’ αναπαυθεί
Τα χέρια σου δεν ήταν μονάχα χέρια για δουλειά
Πιότερο απ’ όλα του κόσμου μας η ζεστή αγκαλιά
Έ άρχοντα της ξενιτιάς
Τη τιμή τους γιατί δε λογάς
Μη δε είναι ‘κείνα που ζυμώνουν τη μπουκιά σου
Μη δε είναι ‘κείνα που μεθούν τη χαρά σου
Κείνα π’ αρμέγουν το βύζαγμά σου
Κείνα π’ ανθοφορούν το τραπέζωμά σου
Κείνα που νανουρίζουν τα μωρά σου
Κείνα που περπατούν τα γηρατειά σου
Κείνα που λαμπρύνουν την ακράτεια σου
Γιατί δολοφονημένα πίσω τα γυρίζεις
Κόπιασε τα ορφανά στα μάτια να αντικρίσεις



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















