Ιουλία Τολιά, Ποιήματα
23Ιαν
*
Και συχνά φαντάζομαι
τι μπορεί να συμβαίνει
πίσω από ένα κλειστό παράθυρο.
Πόσο μικρή είναι η απόσταση
που μας χωρίζει απ’ το παράδοξο.
Μερικά επαγγέλματα με γοήτευσαν τόσο,
που νομίζω πως τα έχω ασκήσει.
Κι όταν με ρωτούν με τι ασχολούμαι,
απαντώ με άνεση: Κουρδιστής πιάνων.
Ενίοτε,
από περιέργεια ή ενοχή,
μπαίνω στη θέση των άλλων
και κοιτάζω τον κόσμο.
Συνακόλουθα,
όλο και χάνω το πρόσωπό μου.
Στη θέση του
ψηλαφώ ένα είδωλο προσώπου
πάνω σε επιφάνεια νερού
που αέναα ρέει.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















