Ποίηση που αγγίζει τις πληγες της Ιστορίας

Ο Θοδωρης Σαρηγκιόλης, όπως διαβάζουμε στο (αρκετα λακωνικο) βιογραφικο-του, γεννήθηκε το 1956, στην Έδεσσα. Δηλαδη ήλθε στον κόσμο επτα χρόνια μετα τη λήξη του Εμφύλιου Πολέμου στην Ελλάδα, του οποίου τις οδυνηρες, εφιαλτικες και καταστροφικες συνέπειες υπέστη ο ελληνικος λαος, περισσότερο οι απλοι και αμέτοχοι πολίτες, εφόσον η χώρα περιήλθε σε μία απελπιστικη εθνικη κατάπτωση, τόσο απο την οικονομικη όσο και απο την κοινωνικη πλευρα.

Τις οδυνηρες, εφιαλτικες και ακατάλυτες συνέπειες αυτου του αδελφοκτόνου σπαραγμου ήταν επόμενο να τις βιώσει έντονα, εφόσον χαράχτηκαν εγκαυστικα στο τρυφερο πετσι-του, και ο Θεοδωρης, μικρο παιδι τότε! Αυτα τα καταλυτικα βιώματα, όμως, που αποκόμισε απο αυτη τη σκοτεινη και δύσκολη εποχη, έμελλε να κατακαθίσουν σαν σκόνη βαρια μέσα-του και να παραμείνουν εκει συσσωρευμένα, με αποτέλεσμα να τα κουβαλάει μέχρι τις μέρες-μας, γεγονος που αναπόφευκτα επιφέρει δυσκολίες στη ζωη-του.

Εν συντομία, αυτο είναι το γενικο συμπέρασμα που εξάγεται απο κάποια δυνατα ποιήματα που υπάρχουν στην καινούργια συλλογη-του που τιτλοφορείται ΄΄Δύσκολα νερα΄΄, (εκδόθηκε το 2026 απο τις εκδόσεις Βαγονέτο) όπως, λόγου χάρη, το συγκλονιστικο ποίημα με τίτλο «Χαμένη παρτίδα».

Πρόκειται για ένα μικρο ποίημα, μόνο 11 στίχων, με συμπυκνωμένο και σφιχτοδεμένο περιεχόμενο, αλλα και με μεγάλο νοηματικο εκτόπισμα, μέσα απο το οποίο ξεδιπλώνεται ολόκληρη η ματωμένη και θλιβερη Ιστορία του Εμφύλιου Πολέμου και των ανυπολόγιστων δεινων, όπως είπα, που επεφύλαξε στον ελληνικο λαο, ειδικα στους ηττημένους, κατατρεγμένους και καταπιεσμένους αυτης της εμφύλιας σύρραξης, τους οποίους ο Θ. Σαρηγκιόλης, πρακτικα (και όχι θεωρητικα), τους αποκαλει «κυνηγημένους» και «γονατισμένους», για να αποδειχθει πως οι πληγες αυτου του βαθιου ιστορικου τραύματος παραμένουν ακόμη ανεπούλωτες, παρόλα που πέρασαν τόσα χρόνια απο τη λήξη του Εμφύλιου Πολέμου∙ αυτου του αξέχαστου και ανεξάντλητου γεγονότος, του οποίου ο απόηχος εξακολουθει να απασχολει ακόμη τους λογοτέχνες –ποιητες και πεζογράφους . Δίνω ολόκληρο το ποίημα:

ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Στον ζωγράφο Tasko Kortalof

Βάδιζε στο χιόνι αγκομαχώντας.

Με ανάσα βαρια ακολουθούσε το άλογο κρατώντας το σχοινι.

Πάνω στο σαμάρι μια φλοκάτη τύλιγε το μωρο.

Το κρύο πολυ.

Το σημείο επαφης δεν φαινόταν.

Έπρεπε να προλάβει, πριν ο ήλιος βγει, να φτάσει.

Να παραδώσει το παιδι στη μάνα και στον πατέρα-του.

Θα το έπαιρναν μαζι-τους στην οπισθοχώρηση.

Δεν θά ‘χε κλείσει χρόνο το μωρο και θ’ άλλαζε πατρίδα.

Χαμένη παρτίδα,

μοιραία ζαρια τ’ αναποδογύρισε όλα.