ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Μόλις που θυμάμαι τον τόπο της απουσίας μου. Μια πύρινη στήλη φώτιζε το βόρειο σέλας. Εγώ είχα χαθεί σε μια χιονισμένη έρημο.
Η φωνή της εξάντλησής μου ανέβαινε ως τα σύννεφα από ωχρό κεχριμπάρι.
Το φάντασμά σου ήρθε από την απόσταση, μες στο βουβό καράβι, κατευθυνόμενο από το πέταγμα ενός λαβωμένου άλμπατρος. Η αληθινή σου ζωή είχε ολισθήσει, αιώνες πριν, σε μια παγανιστική πολιτεία. Ο Shakespeare έχει ονειρευτεί τους χιμαιρικούς κήπους, όπου οι άρχοντες κι οι κυράδες αφ’ υψηλού διαπληκτίζονται να κερδίσουν τη δόξα της οξυδέρκειας ή ενδυναμώνουν τις αξίες του έρωτα με πλατωνικές παραπομπές ή επιχειρήματα. Κυπαρίσσια και δάφνες αιτούνται τον παρθενικό ουρανό.
Εγώ είχα αντιληφθεί, γύρω από την εικόνα σου, έναν απάνθρωπο μύθο κι είχα σημαδέψει το εγκόσμιο πέρασμά σου στη νυχτερινή σκοτεινιά. Εγώ είχα τοποθετήσει κρυφά πάνω στο νεκροκρέβατό σου κάποιες βιολέτες, τα άνθη του ίδιου σου του ονόματος.
Εσύ με πήρες, επιβραβεύοντας την πίστη μου, στην ξεθωριασμένη χώρα της κατοικίας σου, σ’ έναν ορίζοντα ενυπνίου. Εγώ παρέστην στην υπνοβατούσα παρέλαση των αδερφών σου, των ηρωίδων της τραγωδίας, κι έπεσα μπρούμυτα στη θέα του πόνου, κάτω από το φτεροκόπημα ενός εκδικητικού πουλιού, καταδικασμένο στο έλεος του Σατανά.