ΔΕΙΓΜΑ:
ANΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ-ΠΟΙΗΤΗ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΒΡΕΤΤΑΚΟ
Επί τη ευκαιρία της ανακήρυξης του 2012 ως έτος Βρεττάκου οργανώνεται από τη δημοσιογράφο-ποιήτρια Βασιλική Β. Παππά και τη συγγραφέα Εύα Πετροπούλου-Λιανού ανθολογία ποίησης και πεζού λόγου αφιερωμένη στο μεγάλο ποιητή και πεζογράφο.
Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στην έκδοση απαιτείται:
1. Ένα σύντομο βιογραφικό (10-15 σειρές).
2. 5 ποιήματα ή 1πεζό κείμενο μέχρι 4 σελίδες.
Τιμή συμμετοχής στην έκδοση: 60 ευρώ. Στον κάθε ποιητή-πεζογράφο με την έκδοση θα δοθούν 3 αντίτυπα.
Για οποιαδήποτε πληροφορία μπορείτε να απευθύνεστε στην κ. Παππά στο mail:
Vas_nikpap@yahoo.gr
Και στα τηλ. 2310-830211 ή 6983417459.
Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΙΝΗΣΗ
Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΝΟΗ
Η ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΚΑΙ .. ΓΙΑ ΤΟ 2012 ΕΤΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ
ΑΝΟΙΓΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑς
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ
ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΙΕΙΝ:
Πληρωμένες εκδόσεις πληρωμένες κριτικές, πληρωμένες δημοσιεύσεις, πληρωμένες ανθολογίες κ.ά. Πράγματα γνωστά, διαχρονικά και πλέον καθημερινά.
Αλλά λίγη ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΤΗΤΑ βρε παιδιά. Έστω λίγη διακριτικότητα….
Εύστοχο το σχόλιό σας…αλλά η ποίηση από μόνη της δεν “πουλάει”. Εκτός κι αν γίνει της “μόδας” με κάποιον τρόπο…
καλύτερα να μην “πουλήσει” ποτέ από το να ξεπουλιέται η ίδια “επι τη ευκαιρία…”
Αυτά είναι γνωστά θέλω να δω πότε θα γίνει το πρώτο reality show με ποιητές…
60 ευρώ.3 20άρικα. 6 10ρικα. 12 τάληρα.
30 δίφραγκα. Σιγά τα δίφραγκα. Μικρά τα νούμερα για να πάρουν το χρίσμα τα ΜΕΓΑΛΑ ΝΟΥΜΕΡΑ.Άλλωστε “…είνʼ υψηλή το βλέπω,πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα…” είπε ο ποιητής.Δεν είπε για τιμή.Κι η τιμή τιμή δεν έχει και χαρα στον που την έχει. “Θα φωνάξω την αστυνομία” θα έλεγα αν υπήρχε αστυνομια γούστου για ανάλογες περιπτωσεις
Πράγματα πασίγνωστα, που όμως όταν τα συζητάμε ανοικτά όλοι “κοκκινίζουμε”.
Υποκρισία..
Πάω στοίχημα πως αν οι διοργανωτές του εγχειρήματος ήταν φίλοι σας θα τους δικαιολογούσατε και θα επαινούσατε την ειλικρίνά τους.
Προσωπική μοιάζει η επίθεση.
“αίδώς Αργείοι”
Φυσικά εδώ δεν έχομε να κάνομε με Τρώες
αλλά μόνο με troyes , πουτάνες ( νέο-ιταλικά )
της ποίησης !!!!
Αθανασιε,
εύστοχο το σχόλιό σας, μικροκομματικό όπως η εποχή μας, συντεχνιακό όπως η λογική μας. Ευγε. Πιασατε το πνεύμα της ανάρτησης. Τωρα μπορουμε να συζητήσουμε επί της ουσίας αφού μας ξεσκεπάσατε…
@6 Να και ο Θερσίτης 🙂
Δεν είδα δημόσια ανακοίνωση της ανθολογίας στο διαδίκτυο ή σε έντυπα. Οι εν λόγω κυρίες προφανώς απευθύνθηκαν σε άτομα και χώρους που ασχολούνται με το αντικείμενο. Φαίνεται να ξέρουν το παιχνίδι των πωλήσεων στο χώρο του πολιτισμού, διατηρώντας μια επίφαση σοβαρότητας. Κατά τ’ άλλα, τι περιμένατε, κύριοι; Να πληρώσουν οι κυρίες από την τσέπη τους τη ματαιοδοξία των ανθολογουμένων; Ή να κοιτάξουν να βγάλουν μόνο τα έξοδά τους; Ποιος ασχολείται με τους ποιητές σήμερα, αν δεν μπορεί να εξαργυρώσει με οποιονδήποτε τρόπο το χρόνο που τους αφιερώνει;
Περιμένω με ενδιαφέρον την ανθολογία, η οποία θα ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες στο ότι δεν θα στηρίζεται στην αρχή του αποκλεισμού. Περιμένω μάλιστα να ξεπερνά σε περιεχόμενο την πρόσφατη Ανθολογία νεότερης και σύγχρονης ελληνικής ποίησης του Ναχμία.
Και κάτι ακόμα
“Ποιος ασχολείται με τους ποιητές………
…………..που τους αφιερώνει”.
Έχεις δίκιο !!!!!!!!!!!!!!
Ο Παστάκας και ο Αραβανής έκαναν
αμύθητα πλούτοι , ασχολούμενοι με τους ποιητές
και την όποια ποίηση τους .
Αιδως Ελλαδίτες και προ πάντων
για τον χώρο που σας φιλοξενεί .
@ 8 Βαρύς ο χαρακτηρισμός
Όμως όταν προέρχεται από λόγιο !!! όπως εσύ
τον δέχομαι
Τελικά φαίνεται πως για όλους τους γράφοντες “ποιήματα” θα υπάρξει και μια ανθολογία που θα τους φιλοξενήσει. Μια ανθολογία της ενορίας τους, έστω…
Ε βέβαια… Άλλο να βλέπεις τα χειρόγραφά σου, άντε και τις εκτυπώσεις σου σε Α4, και άλλο να βλέπεις τα ποιήματά σου εκδιδόμενα… και μάλιστα σε βιβλίο…
“Τιμή συμμετοχής στην έκδοση: 60 ευρώ. Στον κάθε ποιητή-πεζογράφο με την έκδοση θα δοθούν 3 αντίτυπα.”…..
Εδώ κολλάει το…: οι μαλακίες επιστρέφονται… (εις τριπλούν).
Ένα σας λέω: θα τρίβετε τα μάτια σας από τις συμμετοχές. Και όταν θα βλέπετε τα στίφη των ποιητών να ανεβοκατεβαίνουν τη Σταδίου με τα αντίτυπα στη μασχάλη, τότε θα ξέρετε, όσο κι αν σας είναι δύσκολο να το παραδεχθείτε, ότι η ποίηση έχει αλλάξει πια στρατόπεδο.
Γιατί η ποίηση είναι θέμα επιπέδου, όσο παραμένει προσωπική υπόθεση. Όταν βγαίνει στο κουρμπέτι, γίνεται θέμα στρατοπέδου.
Γι’αυτό σκοτωνόμαστε…
Προσωπικά θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι:
Δεν με ενόχλησαν τα 60 ευρώ της συμμετοχής. Και αυτό γιατί δεν διαφέρει πολύ ο ποιητής που θα πληρώσει (και) σήμερα τον εκδότη για να του βγάλει το βιβλίο χωρίς ο δεύτερος να τον αξιολογήσει καν. Η σχέση ειναι δουναι και λαβείν, συνεπώς δεν μου κάνει καμία αίσθηση ούτε το θεωρώ μεμπτό οτι θέλουν να καλύψουν τα έξοδά τους οι υπεύθυνοι της ανθολογίας. Ίσα ίσα το λένε ξεκάθαρα εξαρχής. Αντίθετα με τον εκδότη ο οποίος θα ζητήσει εμμέσως πλην σαφώς από τον ποιητή να αγοράσει 100 αντίτυπα του βιβλίου του με αντάλλαγμα να το εκδόσει ο ίδιος (ο εκδότης) με δικά του έξοδα (!) ώστε να μη χαθεί και το κύρος του εκδοτικού οίκου. Θλιβερά, δηλαδή, πράγματα.
Αυτό που με ενόχλησε είναι η χρησιμοποίηση του ονόματος του Βρεττάκου, το άλλοθί τους καθώς δεν βρίσκω καμία συνάφεια της κίνησής τους με τα κίνητρα που δηλώνουν.
Κατά δεύτερο η απουσία -έστω για την τιμή των όπλων- επιτροπής αξιολόγησης, καθώς εδώ δεν μιλάμε για προσωπικό έργο αλλά για ανθολογία και μάλιστα αφιερωμένη σε ποιητή.
@13
Ξεχνάτε, νομίζω, ότι η έννοια της Ανθολογίας εμπεριέχει αξιώσεις κρίσεως και διαρκείας. Το εμπόριο και οι χρηματικές συναλλαγές βρίσκονται παραπλεύρως…
Πάντα παραπλεύρως της αληθείας τέτοιες συναλλαγές και τέτοιες “λογοτεχνικές” κινήσεις…
Ο σωστός δημιουργός δεν ασχολείται με τέτοιου είδους ανόητες απόπειρες υστεροφημίας και προβολής. Η αξιοπρέπειά του και ο εγωισμός του δεν του το επιτρέπουν. Προορίζεται για υψηλότερα (ή χαμηλότερα) πατώματα…
Ο σωστός δημιουργός δεν ασχολείται με τέτοιες “ευκαιρίες” και ματαιοδοξίες της στιγμής και της εντύπωσης. Νοιάζεται για την καλή του στιγμή και για το τώρα. Το δικό του τώρα…
Πού τα είδατε τα στρατόπεδα; Η αναγνώριση, αν είναι νά ‘ρθει, θε να ‘ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει…
Εν πάση περιπτώσει, ο γράφων ποιήματα δεν πρέπει να κοιτάει πώς θα μπει σε μια ανθολογία, αλλά πώς και ποιοί και γιατί θα τον ανθολογήσουν…
The rest is Mammonas…
Ας αφιερώσουν όπου θέλουν, έχουν κάθε δικαίωμα..
Ας δώσουν -όσοι δώσουν- και χρήματα` αμφιβάλλω εάν η αγορά μίας ακριβής τσάντας, που στατιστικά θα ήταν η πιθανότερη αιτία σπατάλης των 60ευρώ (ή και περισσοτέρων), θα ήταν πιο ανταποδοτική κίνηση.
Αλλά “ανθολογία”? Μια στιγμή, Α ν θ ο λ ο γ ί α με μοναδικό κριτήριο χρήματα?
Ναι, Γιώργο, α ν θ ο λ ο γ ί α με μοναδικό κριτήριο χρήματα. Γιατί αφενός τα χρήματα είναι ένα είδος ποίησης (όπως λέει και η εικόνα της ανάρτησης), αφετέρου δεν έχουν ιδεολογία, επομένως, αυτά καθαυτά, δεν αποκλείουν κανέναν.
Το σύστημα είναι τιμοκρατικό και δημοκρατικό. Θυμηθείτε τα τέσσερα παιδάκια, καθένα από διαφορετική ανθρώπινη φυλή, που φιγουράριζαν παρέα στις αφίσες της Benetton πριν από χρόνια. Η θετική πλευρά της παγκοσμιοποίησης.
Όποιος έχει λεφτά, ας κάνει ό,τι θέλει. Κι όποιος θέλει λεφτά, ας κάνει ό,τι μπορεί. Ακόμα κι ανθολογίες.
Όσο για τον Βρεττάκο… μην σας κάνει εντύπωση. Αν ο Βαρβέρης αποκτήσει την αίγλη του Βρεττάκου (άσχετο: πώς την απέκτησε ο πρώτος και πώς θα καταφέρει να την αποκτήσει ο δεύτερος;), σε 44 χρόνια από σήμερα θα βγαίνουν αντίστοιχες ανθολογίες με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση του Βαρβέρη (του Βαγενά σε 34 χρόνια από σήμερα και του Βλαβιανού σε 46). Έτσι κι αλλιώς, το προϊόν πρέπει τακτικά να ανανεώνεται. Ρίτσος, Σεφέρης και Ελύτης πολυφορέθηκαν.
Ο “σωστός δημιουργός” κύριε Ράπτη, είναι σαν τον μέσο αναγνώστη. Είναι στατιστική οντότητα. Μην του αποδίδετε δικά σας γνωρίσματα ή γνωρίσματα που θα θέλατε να έχει – με δυο λόγια, μη θεολογείτε.
Και αυτά σας τα λέω χωρίς εριστική διάθεση. Άλλωστε, είμαστε και οι δυο, πιστεύω, στο ίδιο στρατόπεδο…
Ναι, είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο. Στο στρατόπεδο της δημιουργίας.
Επαινείτε λοιπόν, κύριε Αραβανή, την ειλικρίνεια
των διοργανωτών.
Όσον αφορά την επιτροπή αξιολόγησης, που όφειλε να υπάρχει, συμφωνώ απολύτως.
Όπως παντα, όπως παντού και σύμφωνα με τη τοποθέτηση του Γ.Μίχου (και του Βασίλη Καρά ) όπως παλιά, μεγάλη μπίζνα. Καπιταλισμός γαρ.
Δεν μένει κανένα χέρσο χωράφι εφόσον υπάρχει περιθώριο κέρδους με τη σπορά του. Ακόμα και γαϊδουράγκαθων, παπαρούνας κλπ. παρ’εκτός
και συμφέρει περισσότερο η ξέρα για ένα χ διάστημα.
παρατηρήσεις:
Πρώτη , ποια κοινωνική άσκηση γύμνασε το νου συμμετέχοντα τάδε και έφτιαξε αυτή τη ψευτο-καφκική ατμόσφαιρά που μόνο αυτός τη βλέπει γύρω του όταν θα τον κοιτώ με τα αντίτυπα παραμάσχαλα να περπατά βουστροφηδόν στη σταδίου ανηφόρίζοντας τον γολγοθά για τον σκέτο του καφέ;
Δεν νομίζω να είναι όλοι μπουνταλάδες αυτοί που θα πάνε και δεν ξέρουν , δεν ήξεραν , δεν έμαθαν και αυριο θα μάθουν για τις κασκαρίκες που τους στήσανε και τους βάλαν στην στρούγκα.
Από την άλλη όμως,όπως η μετριότητα και η βλακεία , έτσι και όλες οι κοινωνικές φύσεις, θέλουν να φανούν και έτσι πάντα θα καταλαβάνουν τον ΄χωρο τους.
Δεύτερη, φοβάμαι πως η ίδια κοινωνική άσκηση γύμνασε το νου και των μπιζναδόρων και δεν βλέπουν κάτι το μεμπτο σε αυτό που κάνουν. Δεν τους/τις γνωρίζω όπότε επιφυλλάσσομαι βεβαια.
Ούτε η πληρωμή δεν είναι κακή από μόνη της, ούτε η πλησμονή από τέτοιες περιπτώσεις. Χωράει και αλλο. Από τη στιγμή που παλέυει κανείς όπως μπορεί με μια διάθεση προσφοράς στο συλλογικό (όπως νομίζω κάνει το Ποιείν στη προκείμενη) όλα καλά. Το ανησυχητικό είναι ότι βλέπω ότι το νήμα των σχολίων είναι από τη μία μπάντα που είμαι και εγώ, αλλά από την άλλη κανείς. Δεν νομίζω ότι κόπηκαν, δεν νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας από αυτούς που θα ήθελαν να συμμετέχουν ή τους ίδιους τους οργανωτές να κάτσει και να πεί πώς το σκέφτεται. Εκτός και αν δεν συζητά με “μαφίες”, “ανωνυμους”, λαϊκά στοιχεία και όλα αυτα. εκτός και αν…μη τα ξαναγράψω
Προτείνω μια ανάρτηση για τον Βρεττάκο στους διαχειριστές που ξέρουν και έχουν όρεξη για να διαβάσουμε και εμείς τίποτα και να συμμετέχουν (τζάμπα έτσι;) και οι όσοι θέλουν να γράψουν αυτό που θέλουν να γράψουν . Έτσι για να φυσάει και λίγο κόντρα, μπας και γλιτώσει κανένας το 60ευρω από εκεί και πάει να αγοράσει κανένα σιντι(λέμε τώρα) . Καλημέρα σε όλους.
Εφόσον δεν αναφέρουν κάτι σχετικά με επιτροπή, μάλλον η επιτροπή είναι οι δυο κυρίες, άντε και κάποιος επαγγελματίας διορθωτής. Ούτε το όνομα του εκδοτικού αναφέρεται.
Να πω εδώ, ότι κάποιοι ζητάνε υπογραφή συμβολαίου για επίσημη παραχώρηση πνευματικών δικαιωμάτων, δηλαδή και πληρώνεις και παραχωρείς πλήρως.
Όχι φίλοι μου, δεν παίζουν έτσι.
γνωρίζω κάποιον ποιητή που μπήκε πληρώνοντας σε μια τέτοια ανθολογία …και μετά όλο λύσσα όταν είδε τους γείτονές του έσκισε όλες τις άλλες σελίδες και βάστηξε μόνο το εξώφυλλο και τα πληρωμένα του ποιήματα…όμως μπορούν διαπρεπείς ,έγκυροι, λαμπεροί και δοξασμένοι εκδότες να επιβάλλουν την τάξη και την αρμονία των στίχων και να χρυσοπληρώνονται πρόθυμα από τους ποιητές… και να διαλέγουν ενθουσιώδη ταλέντα πρόθυμα να τους τα ακουμπήσουν και πρόθυμα για συγκατοίκηση … αν βρεθούν αυτοί οι μάγοι ανθολόγοι σωθήκαμε…ίσως να είναι εδώ δίπλα μας…ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΡΟΔΙΝΟΝ και για τους ανθολόγους πεφωτισμένους εκδότες και για τους κουβαρντάδες ποιητές
Στα τέλη του 50 ο Μπαρτ μιλούσε για Μυθολογίες. Κοινωνικά στερεότυπα που έχουν περάσει ως φυσικά. Ξεσκέπαζε το «αυτονόητο» ως ιδεολογική επιβολή, ως μια ψευδαίσθηση που πρέπει να αποκαλυφθεί. Σήμερα βλέπουμε πως η απομυθοποίηση δεν καταρρίπτει το μύθο αλλά, παραδόξως, του προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία. Καθώς δηλ. η απομυθοποίηση έγινε ολοένα και πιο συχνό φαινόμενο, η ντροπή αντί να αυξηθεί εξαλείφθηκε. Απ’ την άλλη ο κάθε μύθος μπλέκεται με τις συμβάσεις μιας «πολιτιστικής ομάδας». Ακόμα και η πιο «φυσική» παρατήρηση για τον κόσμο εξαρτάται από πολιτιστικούς κώδικες (πόσες φορές δεν με κοίταξαν κουνώντας το κεφάλι).
Βέβαια απ’ την εποχή του Ρομαντισμού που η Τέχνη διεκδικούσε την αυτονομία της βρισκόταν πάντα σε αντίθεση με τα κοινωνικά πρότυπα. Χάιντεγγερ, Μπένγιαμιν, Σχολή της Φρανκφούρτης, Καταστασιακοί κ.α. και τι δεν είπαν για τον ρόλο της Τέχνης στην εποχή της μαζικής κουλτούρας. Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν «ξεφτισμένα», παρωχημένα. Πιάνω τον εαυτό μου να τραγουδάει σλόγκαν διαφημίσεων. Όσο αυξάνεται η ανάγκη για σαφήνεια, για μια ευρετική λειτουργία μιας συστηματικότητας (ένας τρόπος αποστασιοποίησης) τόσο αυξάνεται το μπέρδεμα. Σκέφτομαι ολοένα και περισσότερο τη μετέωρη εποχή του Μεσοπολέμου. Εκεί βρίσκονται πολλά απ’ τα οποία αγαπώ στη σύγχρονη λογοτεχνία. Μια φτωχή Αμερικανίδα , η Sylvia Βeach, δημιούργησε το Shakespeare and Company κι έβγαλε στο Παρίσι τον «Οδυσσέα» του Τζόυς σε 1000 αντίτυπα, όταν η Αγγλία το θεωρούσε πορνογραφικό (ποτέ δεν χάρηκε δόξα ο Τζόυς όσο ζούσε). Ένας πιστός φίλος, ο Μαξ Μπροντ, μας έσωσε τον «Πύργο», τη «Δίκη» και την «Αμερική» (κι ο Κάφκα μέσα στην απελπισία). Τι θέλουν λοιπόν οι ποιητές σήμερα; ποια δόξα «μυθολογική» ονειρεύονται; Μπορούν άραγε κάποιοι «τρελοί» μικροί να κάνουν τη διαφορά; Τώρα που τα όνειρα για μεγαλεία και τα φράγκα απομακρύνονται ολοένα
Διάβασα με μεγάλη προσοχή τα σχόλια όλων. Διέκρινα μεγάλη φαντασία, σε πολλές περιπτώσεις νοσηρή φαντασία… χωρίς καν να γνωρίζουν τα άτομα που διοργανώνουν αυτή την προσπάθεια και την υποδομή τους. Είναι γεγονός, ότι προς στιγμήν σάστισα, κάποια άλλη στιγμή προσπάθησα να τους δικαιολογήσω για τα συμπεράσματά τους μια που ζούμε σε μια κατά βάση υλιστική εποχή όπου τα πάντα είναι κέρδος για τους περισσότερους τουλάχιστον… Ευτυχώς όμως, σε κάθε εποχή, υπάρχουν και κάποιοι ωραίοι “τρελοί”, οι οποίοι αγωνίζονται να πάνε ενάντια στο ρεύμα του ποταμού. Έτσι, για ενημέρωση, γι’ αυτούς που δεν με γνωρίζουν θα ήθελα να γράψω δυο λόγια για να ξέρετε με ποιον άνθρωπο μιλάτε.. Δημοσιογραφώ αρκετά χρόνια και είμαι μάχιμη εκπαιδευτικός από το 1997. Όλα αυτά τα χρόνια σε κάθε σχολική μονάδα που πάω – ως αποσπασμένη και όχι με οργανική θέση παρακαλώ – πέρα από το μάθημα που διδάσκω, εκπονώ κι από δύο προγράμματα, τα οποία σημειωτέον δεν αμείβονται από την πολιτεία αλλά γίνονται εθελοντικά. Τη σχολική χρονιά 2010-11 εκπονήσαμε ένα πρόγραμμα που φέρει τον τίτλο “ένα ποίημα μια ζωγραφιά”. Ανθολογία παιδικής ποίησης. Μια ανθολογία με τη συνεργασία των μαθητών του 2ου Γυμνασίου Κρύας Βρύσης Γιαννιτσών. Τα παιδιά πειραματιζόμενα με τις αισθήσεις και τη φαντασία τους οδηγήθηκαν σε εσωτερικές και εξωτερικές στάσεις. Οδηγήθηκαν στην ποίηση και στην εικαστική αποτύπωση του ποιήματός τους. Έτσι, από δέκτες που είναι καθημερινά, έφτασαν να γίνουν δημιουργοί. Γέννησαν ποίηση, ζωγραφική και μέσα απ’ όλα αυτά ξεπέρασαν τις αναστολές τους. Μέσα απ’ αυτή τη δράση η οποία οδήγησε στο τέλος της χρονιάς σε μια ανθολογία ενεργοποιήθηκε όχι μόνο το νοητικό τους επίπεδο αλλά και το αισθαντικό. Τα παιδιά με τις διαδικασίες αυτές πήραν απόσταση από τις δεδομένες παραστάσεις που έχουν για τον ίδιο τον εαυτό τους και για τους άλλους και παρακινήθηκαν στην άντληση και ανεύρεση της ταυτότητάς τους. Να σημειώσουμε ότι εδώ η έκδοση έγινε με το χαρτζιλίκι τους και η αγορά του λευκώματος ήταν προαιρετική, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων… εξάλλου οι γνωρίζοντες τη δουλειά μου, μπορούν να το αποδείξουν! Εάν και εδώ υπήρχε εκμετάλλευση ή δόλος πυροβολήστε με! Ούτως ή άλλως συνήθισα τα τελευταία χρόνια…
Για να έρθουμε στην παρούσα ανθολογία, η οποία θα είναι αφιερωμένη στο μεγάλο ποιητή και ακαδημαϊκό, στόχος δεν είναι το κέρδος -για ποιο κέρδος μιλάμε, όταν γνωρίζουμε όλοι τι χρήματα απαιτούνται για μια έκδοση, εκτός κι αν έχεις επιχορήγηση από κάποιους φορείς! – μακριά από εμάς αυτά!
στόχος μας είναι να δώσουμε βήμα σε νέους ανθρώπους ώστε να ξεπεράσουν τους δισταγμούς τους, τις φοβίες τους και να δουν τη δουλειά τους δημοσιευμένη, όχι για λόγους ματαιοδοξίας όπως βιάστηκαν κάποιοι να πουν αλλά της κοινωνίας μεταξύ των συμμετεχόντων, να γνωριστούν μεταξύ τους, να ανταλλάξουν σκέψεις, ιδέες… εξάλλου τι είναι η ποίηση;
Για να είμαι ειλικρινής περίμενα αντιδράσεις αυτού του τύπου, όμως καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται!
Όλοι στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις και συναντήσεις μας γνωρίζουμε ότι κανένας εκδότης δεν εκδίδει εάν δεν πληρωθεί και μάλιστα εάν δεν πληρωθεί αδρά. Ας έχουμε το θάρρος να το παραδεχτούμε και να μην στρουθοκαμηλίζουμε. Ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα με το πολιτιστικό ρεπορτάζ. Έχω κάνει συνεντεύξεις με τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου από το Ντίνο Χριαστιανόπουλο, Τάκη Βαρβιτσιώτη κλπλ.κλπλ. Γιατί αυτά που λέμε όλοι κατ’ ιδίαν αρνούμαστε να τα παραδεχτούμε δημόσια και γιατί να βάζουμε φραγμούς σε νέες φωνές όταν γνωρίζουμε πόσο κλειστή είναι η κάστα;
Είχα την τύχη για 7 ολόκληρα χρόνια να συναναστραφώ και να γράψω μαζί με τον αδερφό μου τη βιογραφία του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, πιανίστα και ενορχηστρωτή Νίκου Αστρινίδη. Ενός συνθέτη που έχει χαρακτηριστεί ως ο σύγχρονος Μότσαρτ ενώ στην Ελλάδα το όνομά του είναι παντελώς άγνωστο (η βάση του ήταν το Παρίσι) εκτός από ένα ειδικά μυημένο κοινό σ’ αυτό που λέμε κλασική μουσική. Όταν τελειώσαμε λοιπόν με τη συγγραφή του βιβλίου είχαμε την εντύπωση ότι οι πόρτες των εκδοτικών θα ήταν ανοιχτές! μια που είχαμε να κάνουμε με μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα με διεθνή αναγνώριση. Δυστυχώς όμως, κάτι τέτοιο δεν συνέβη… έτσι οδηγηθήκαμε με τον αδελφό μου στη λύση της αυτοέκδοσης προκειμένου αφενός να κλείσει αυτός ο κύκλος, αφετέρου για να δώσουμε στον μαέστρο που βρισκόταν στο κρεβάτι του πόνου τη χαρά να δει το βιβλίο τυπωμένο. Ευτυχώς προλάβαμε, γιατί λίγους μήνες μετά έφυγε από κοντά μας…Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα.
Όταν ένας Αστρινίδης πολεμήθηκε, όταν κάποια στιγμή ήρθε στην Ελλάδα για μόνιμη εγκατάσταση, ποια είναι η Βάσω η Παππά ώστε να μην ακούσει τα εξ αμάξης…
Αρκετά σας κούρασα, κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί στις κρίσεις και στις εκτιμήσεις μας αλλά και από την άλλη στην Ελλάδα της λαμογιάς και του εύκολου πλουτισμού να ερευνούμε την υποδομή αυτού που πάμε να λιθοβολήσουμε πριν βγάλουμε τα όποια συμπεράσματά μας…
Δεν θα μπω στη διαδικασία να απαντήσω όχι γιατί απαξιώ αλλά γιατί τόσα χρόνια έμαθα να δουλεύω αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν δημοσιοποιήθηκε σε διάφορα site αλλά ξεκίνησε η προσπάθεια μέσα από ανθρώπους που γνώριζα τις ανησυχίες τους όπως είναι η συνάδελφος Εύα Πετροπούλου-Λιανού.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Ταξιθέτη των φοβισμένων νέων! δεν διεκδικώ τέτοιου είδους δάφνες αγαπητέ μου! εγώ γνωρίζω πολύ καλά, εσείς το γνωρίζετε; Όσον αφορά το βιογραφικό δεν έχει ανάγκη από μία ακόμη ανθολογία. Δόξα τω Θεώ είναι ήδη στις 34 σελίδες . Είμαι ένα χορτασμένο άτομο από τη ζωή και έκανα πράγματα που άλλοι θα χρειάζονταν ίσως δύο ζωές για να τα πραγματοποιήσουν. Ίσα -ίσα η μιζέρια και η κριτική αυτού του είδους που ασκείτε υποδηλώνει άνθρωπο ανεπαρκή και ανικανοποίητο, λυπάμαι που το λέω… Όσο για τα ονόματα των μαθητών μου, μπορείτε να ανατρέξετε στην έκδοση με ISBN 978-960-99326-3-9
Όσο για το πόσα χρήματα χρειάζομαι, πολλά, πάρα πολλά όμως για να λύσω τα όποια προβλήματά μου! δεν περιμένω όμως την ανθολογία ή από το μισθό της δασκάλας για να πλουτίσω! υπάρχουν πιο γρήγοροι τρόποι και πιο προσοδοφόροι στην Ελλάδα του σήμερα!
Μετά την απάντηση της κ.Παππά πολύ αμφιβάλω αν θα θελήσει έστω και ένας που θεωρεί τον εαυτό του ποιητή να συμμετάσχει σε αυτήν την ανθολογία ακόμα και δωρεάν.
Και μια λεπτομέρεια, αν δεν θεωρείται τυμπανοκρουσία η αφιέρωση της ανθολογίας στον Ποιητή Βρεττάκο τότε ποιός ο ορισμός της τυμπανοκρουσίας;
Mεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας έχετε κύριε Μίχο δεν νομίζετε; από εδώ και πέρα η σιωπή μου προς απάντησής σας… απαξιώ να συνομιλώ με ανθρώπους που θέλουν να νομίζουν τους εαυτούς τους μεγάλους ποιητές!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! εμείς απλά μια προαπάθεια κάνουμε, φόρο τιμής στο μεγάλο ποιητή και ακαδημαϊκό. Λίγη ταπείνωση δε βλάπτει… τα λόγια περιττά…
Προσωπικά, οφείλω να ζητήσω συγγνώμη για τον αυστηρό και απόλυτο τόνο των σχολίων μου, αλλά όχι για την ουσία τους.
Πιστεύω ότι τα κίνητρά σας είναι αγαθά και όχι κερδοσκοπικά. Δεν πιστεύω ότι σκοπός σας είναι το χρηματικό κέρδος. Αλλά, ακόμα και έτσι, Ανθολογία φτιάχνει κάποιος κριτικός λογοτεχνίας ή και κάποιος που ασχολείται σοβαρά με την ποίηση/λογοτεχνία.
Τα δικά σας κριτήρια επιλογής και οι δικές σας κριτικές-λογοτεχνικές αξιώσεις ποιές είναι;
Σας συγχαίρω για το παιδαγωγικό σας έργο αλλά άλλο Ανθολογία παιδικής ποίησης για παιδαγωγικούς σκοπούς, και άλλο Ανθολογία Ποίησης εις μνήμη Ν. Βρεττάκου. Εδώ έχετε να κάνετε με τρελαμένους απο την ποίηση ανθρώπους, με μεράκι και σαράκι ποιητικό. Προσέξτε γιατί ο θεός της Ποίησης είναι πέρα απο το Καλό και το Κακό…
Έχετε δίκιο πάντως στο εξής: Ήταν επόμενο, με το εγχείρημά σας, να σας επιτεθούν κάποια ενίοτε μανιασμένα σκυλιά σαν και μένα.
Καλή σας επιτυχία (!), λοιπόν, και θα ήθελα μιαν απάντηση στην παραπάνω ερώτησή μου. Δεν ήταν ρητορική.
Kύριε Μίχο ποτέ δεν μου άρεσαν τα μεγάλα λόγια. Κι ούτε επρόκειτο να περηφανευτώ ποτέ για το βιογραφικό μου. Απλά με προκαλέσατε ότι ίσως το κάνω για να εμπλουτίσω το βιογραφικό μου γι΄ αυτό και το ανέφερα… εξάλλου έμαθα πως ούτε αυτό μετράει πλέον στο Ελλαδιστάν όπως αποκαλώ τελευταία τη Ελλαδίτσα μας. Έχω δει ανθρώπους χωρίς περγαμηνές να παίρνουν θέσεις τόσο στο πανεπιστήμιο όπου συνεχίζω μέχρι σήμερα, όσο και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση την οποία υπηρετώ. Το ζητούμενο δεν είναι αυτό, αλλά πως υπηρετείς αυτό που κάνεις. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο. Άς αφήσουμε το έργο να μιλήσει από μόνο του. Έτσι έμαθα να λειτουργώ τόσα χρόνια….
Ευχαριστώ πάντως για την ευχή σας! Να είστε πάντα καλά!
Συγγνώμη κύριε Ράπτη που σας αποκάλεσα κύριε Μίχο. Γλώττα λανθάνουσα!
Αλλά και να μην ξεχνάμε ότι η γλώττα δεν είναι ποτέ λανθάνουσα, αλλά υποκρύπτουσα. Και η τιμή συμμετοχής στα εν λόγω ισούται με μεροκάματο, διόλως λανθάνον.
Η κυρία Παππά είπε:
“πέρα από το μάθημα που διδάσκω, εκπονώ κι από δύο προγράμματα, τα οποία σημειωτέον δεν αμείβονται από την πολιτεία αλλά γίνονται εθελοντικά.”
Κυρία Παππά, επιτρέψτε μου να πω ως εκπαιδευτικός που είμαι, πως ακόμη κι αν τα προγράμματά σας δε χρηματοδοτούνται, παρ’ όλα αυτά εξυπηρετούν τους εκπαιδευτικούς που τα αναλαμβάνουν αφού πέφτει το υποχρεωτικό τους ωράριο κατά δυο διδακτικές ώρες ανά πρόγραμμα-αν κανατε ταυτόχρονα δυο προγράμματα τότε μιλάμε για 4 ώρες κάτω από το υποχρεωτικό σας ωράριο…υπάρχει λοιπόν κι ένα ….άλλο κίνητρο πέρα από τη βοήθεια προς τους μαθητές…
Όσο για την ανθολογία….προκαλεί να συνδέετε ένα όνομα ενός ανιδιοτελούς αγωνιστή-ποιητή, του Νικηφόρου Βρεττάκου με την “περιφορά” δίσκου σε εκκολαπτόμενους ποιητές…
Αγαπητοι φίλοι της ποιήσης και του παραμυθιου,
Λυπάμαι που στην χώρα της δημοκρατίας και ελευθερίας λόγου , έγινε πολυ κακό για το τίποτα, εν όψει της περιβόητης ποιτικης ανθολογιας , ετός Νικηφόρου Βρεττακου.
Καποτε πολλοι κατηγόρησαν το Σεφέρη για έλλειψη
λυρισμού και χρησιμοποιήση μιας ξερής γλώσσα όπως τη, δημοτική…
Μόνο ένας Παλαμάς , είδε το ταλέντο του.. και έκανε μια πολυ αξιόλογη κριτικη, για το τροπο γραφής . σκέψης και δομής στο στίχο, του νέου τότε Σεφέρη.
Εγω προσωπικά ψάχνω για έναν Παλαμά που θα αφήσει αυτή την κερκόπορτα των ποιητάδων του σήμερα, ελάχιστα άνοιχτη.!!
ευχαριστω όλους όσους εγραψαν σχόλια υπέρ ή κατά της προσπάθειας , για την ποιητικη ανθολογια , έτος Νικηφόρου Βρεττάκου..
Αυτο δείχνει τουλάχιστον ότι όλοι λίγο πολυ ποιητές… αφου στιχομυθούμε και γνωμη ποιουμεν !!!!
Αν και δεν γνωρίζω ποιος βρίσκεται πίσω από την επωνυμία “καρφί” θα απαντήσω. Συνηθίζω να υπογράφω πάντα με όνομα, επώνυμο και πατρώνυμο ώστε να μη δημιουργείται σύγχυση με την εξαδέλφη ποιήτρια και διδάκτορα Ψυχολογίας Βασιλική Σ. Παππά. Αγαπητέ συνάδελφε, αυτό ισχύει όσον αφορά τα εκπαιδευτικά προγράμματα. Με μια διαφορά, συνήθως αυτοί που το κάνουν για να αποφύγουν τις 2 ώρες διδασκαλίας ποτέ δεν οδηγούνται στην ολοκλήρωση-παρουσίαση του προγράμματος! η συμμετοχή τους γίνεται γι’ αυτό και μόνο το λόγο! ΣΤΗΝ ΠΕΡΊΠΤΩΣΉ ΜΟΥ ΑΥΤΌ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊΤΕ ΝΑ ΤΟ ΙΣΧΥΡΙΣΘΕΊΤΕ καθώς για να αποφευχθεί παρεμπόδιση της σχολικής διαδικασίας γινόταν εκτός σχολικού ωραρίου. Κάθε Σάββατο ή Κυριακή επισκεπτόμασταν ένα μουσείο, πινακοθήκη ή χώρο πολιτισμού της Θεσσαλονίκης προκειμένου τα μέλη της ομάδας να γνωρίσουν την ιστορία κάθε χώρου και τις δράσεις του. Κι αυτό αποδεικνύεται τόσο από τα πρακτικά του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Θεσσαλονίκης όσο και του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης που όχι μόνο συμπλήρωνα το ωράριό μου αλλά εκείνη τη χρονιά είχα και υπερωρίες! Θα σας πω αυτό που τόνισα και στην αρχή ότι: “ακόμη και σήμερα υπάρχουν κάποιοι ωραίοι “τρελοί”” που εργάζονται αθόρυβα και δημιουργικά…
Η κακόβουλη κριτική και μάλιστα για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζετε το έργο του δεν γνωρίζω τι κίνητρα έχει πέρα από εμπάθεια νόημα έχει πέρα από εμπάθεια και κακία κύριοι… κάντε λίγη υπομονή και θα δείτε! ετοιμάζονται αφιερώματα για το μεγάλο ποιητή! γιατί τέτοια πρεμούρα; τι έχετε να φοβηθείτε επιτέλους;
Να μη χαθεί το μεροκάματο, κα Παππά! Λίγο σας πέφτει; Εν μέσω κρίσης και ζητάτε 60 ευρώ για να σας στείλει κάποιος ένα ποίημα; Είστε στα καλά σας;
Αγαπητή κυρία, μιας και, αντίθετα από την αρχική σας δήλωση, έχετε μπει στη διαδικασία να απαντάτε και, όπως φαίνεται, σας αρέσει, έχετε την καλοσύνη να απαντήσετε και στην ερώτηση του κυρίου Ράπτη στο σχόλιο 32, που τόσο ευγενικά αντιπαρήλθατε; Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να αποσείσετε και την παραμικρή πλέον αμφιβολία για το εγχείρημά σας.
Η εικόνα του εαυτού μας δίνεται ως εξης:
Αυτό που είμαστε
Αυτό που θέλουμε να είμαστε
Και αυτό που δείχνουμε ότι είμαστε
(Ίσως από την προσπάθεια της ταύτισης των δυο πρώτων “εγώ” μέσα στο κεφάλι των ανθρώπων)
Πρέπει να το καταλάβει ο καθένας λοιπόν πως τα τρία αυτά “εγώ” έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και θα συνεχίζουν να έχουν ανεξαρτήτως της προσπάθειας που καταβάλει ο καθένας για ενοποίηση τους υπό το πρίσμα του δεύτερου “εγω”.
Θάνε Γώγε, κατά τα άλλα η κρίση των πρισματικών εγώ συνεχίζεται…πως να βγάλεις άκρη σ’ αυτή τη χώρα…
Εργάζεσθε επιπλέον ωρες χωρίς αμοιβή στο δημόσιο,αλλά ζητάτε ρεφενέ συμμετοχή σε ανθολογίες…Κατακρίνετε τα πανεπιστήμια και την αναξιοκρατία,αλλά πάτε να ψαρώσετε και κανέναν με τίτλους σπουδών, ευκαιρίας δοθείσης…Μάθαμε πως έχετε εξαδέφλη ποιήτρια,34 σελίδες βιογραφικό και σπουδαίο ανιδιοτελές έργο ως καθηγήτρια, αλλά σας πειράζει η έλλειψη ταπεινότητας του Μίχου…Εγώ είμαι μαζί σας, κυρία Παπά, γιατί όπως φαίνεται είσθε και του λιμανιού, είσθε και του σαλονιου…
(εσωτερικός μονόλογος:Γαμώ την τρέλα μου,δε μας φτάνουν όλα τ’ άλλα…)
Κυρία Παππά,
σας βρήκα εδω http://vaspapa.blogspot.com/
κι επειδή έχω κι εγώ μιαν…ανιδιοτελή λόξα με την ποίηση, επιτρέψτε μου αντί του πλούσιου όντως βιογραφικού σας να παραθέσω δυο ποιήματά σας που βρήκα στο μπλογκ σας.
Αυτά ομιλούν καλύτερα από το κάθε πτυχίο ή δίπλωμα· θα το ξέρετε…Έτσι θα ξέρουμε και καλύτερα ποιος θα κρίνει-ανθολογήσει τους καταβάλλοντας τον οβολό τους ποιητές…
Σχιζοφρένεια
Αέρινη αλλά και τόσο γήινη
ζεις μια σχιζοφρένεια
ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα
έχοντας την ψευδαίσθηση
ότι είσαι ισχυρή.
Στο μεταίχμιο της ωριμότητας όμως
συνειδητοποίησες ότι δεν κατάφερες
να είσαι εσύ.
Φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου
φοβάσαι τους άλλους
φοβάσαι να γίνεις δυσάρεστη.
Δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου
άρα δύσκολο να είσαι εσύ…
Ζεις σε μια ψευδαίσθηση
ότι έλέγχεις τα πράγματα
ότι είσαι ισχυρή
στο μεταίχμιο της ωριμότητας όμως
το μονοπάτι δεν έχει ακόμη φανεί…
Πάντα υπάρχει μια κερκόπορτα λες…
Θέλει δύναμη όμως να τη διαβείς.
Μην αντιστέκεσαι
αφέσου σε ό,τι φέρνει η ζωή
περιμένοντας να δεις πού τελικά
θα πάει το ποτάμι…
Ο απέναντι
Όνειρα, πόθοι, αγώνας
μια ζωή κι εσύ απέναντι
αντισυμβατικός απέναντι
στην πεπερασμένη μου φύση
που παλεύει για την ανάσταση.
ΥΓ.Αν αντιλήφθηκα σωστά, υπονοείτε ότι τις υπερωρίες σας-στις οποίες καταλήγετε με την ανάληψη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων- δεν τις πληρωθήκατε;…
ΥΓ.2 Τα προαναφερθέντα ποιηματα ειναι δημοσιευμενα σε ενα αλλο ανθολόγιο…ποιησης
με τον τίτλο:”Υπάρχουν ποιητές;” εκδ. Μαλλιάρης, Θεσσαλονίκη 2008.
Είναι να το ρωτάς;…
Γιωργής Παυλόπουλος, ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ
Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για νʼ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
(Τα αντικλείδια)
http://www.poiein.gr/archives/361/index.html
Ο Ουμπέρτο Έκο στο ‘εκρεμές του Φουκώ’ αναφέρει έναν πολύ προσοδοφόρο επάγγελμα, αυτό του ‘τα-παίρνω-από-τα-κορόιδα-για-να-εκδόσω-τα-ατάλαντα-στιχάκια-τους’…
Παλιό το κόλπο αλλά όσο υπάρχουν κορόιδα…
Εάν κρίνω πάντως από τα ‘ποιήματα’ της κυρίας με το πλούσιο βιογραφικό, που αναρτήθηκαν εδώ, υπάρχουν όλα τα εχέγγυα για γόνιμη αξιολόγηση νέων ‘στιχακιουργών’, όμοιος ομοίω αεί πελάζει βλέπετε…
ΥΓ
Καλοφάγωτα (τα έξοδα εκδόσεως της ανθολογίας)…
Μια ερώτηση προς τον κ. Πατιό και τους άλλους συνομιλητές: αυτό το προσοδοφόρο επάγγελμα ʽτα-παίρνω-από-τα-κορόιδα-για-να-εκδώσω-τα-ατάλαντα-στιχάκια-τουςʼ του Έκο, δεν ασκούν ακριβώς και οι περιοδικάρχες εν Ελλάδι; Όπου για να δημοσιευτούν ποιήματά σου, ζητείται υπόρρητα να γίνεις πρώτα συνδρομητής;
Το καλό με την ποίηση είναι η αμηχανία που προκαλεί η ανάγνωσή της ελλείψει κριτηρίων και ερμηνευτικής ανεξαρτησίας. Απ’ την άλλη αυτό το υποκειμενικό ανεξέλεγχτο που ισοπεδώνει στον ορίζοντα της άγνοιας. Όμως τουλάχιστο, όταν ένας ποιητής, σωπαίνει, ας μάθουμε απ’ τη σιωπή του όχι να ιδιοποιούμαστε αυτό που έκανε για να το κάνουμε να υπηρετήσει τους σκοπούς μας αλλά να αποξενωνόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό και να συμμεριστούμε μαζί του τη μη ανθρώπινη βουβαμάρα.
Ἀφῆστε αὐτὸν τὸν ὄμορφο κόσμο νὰ διαιωνίζεται
ἀνακυκλώνοντας τὸ αὔριο μὲς στὶς πηγές του ὅπως
τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα ὡς ν᾿ ἀναδύεται,
κάθε πρωί, γιὰ πρώτη φορά, μὲς
ἀπ᾿ τὶς ρόδινες γάζες τῆς γέννας του.
Σβῆστε στὸν ἥλιο τὴν κακὴ φωτιά.
Μὴ μᾶς σκοτώνετε!
(Ν. Βρεττάκος-μην αγγίζετε!)
“Σιχάθηκα ολοσδιόλου το ρωμαίικο,διότι μάθαμε όλοι την ληστείαν γενικώς.Και αναθεμάτισα την λευτεριά που θα κάναμε με όλους αυτούς..”
Και σύγχρονα να μου μοιάζουν τα λόγια ετούτα του Μακρυγιάννη καθώς τα τοποθετώ για να περπατήσουν πάνω στα χνάρια της Ποίησης…της υπέρτατης δηλαδή δυνατότητας του ανθρώπου να σουλατσάρει μες στα σοκάκια του Άπιαστου χωρίς να χρωστά καμιά σχολαστική υποχρέωση σε αναγνωρίσιμης καλλιέργειας τερτίπια..
Ως νάνος τανυόμενος επ΄άκρων ονύχων δηλαδή και κάποιοι να σου χρεώνουν σε ρυθμό τιμοκαταλόγου την σκοτούρα ετούτη που βάλθηκε να σε δέρνει..
Λυπάμαι βαθύτατα όσους θα αφεθούν να πιστέψουν την εξαργυρώσιμη πλευρά της σελήνης..
Νομίζω ότι “Τα Αντικλείδια” του Γ. Παυλόπουλου (ένα απο τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα), που παράθεσε ο Σ. Παστάκας, τα λένε όλα.
Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Και το αντικλείδι των χρημάτων
και των μακροσκελών βιογραφικών
δεν την ανοίγει.
Γιατί η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή…
Θεωρώ ότι αρκετή διαφήμιση κάναμε (μέσω “δυσφήμισης”), στις εν λόγω κυρίες και στο εγχείρημά τους.
Τα βγάλαμε τα συμπεράσματά μας.